مطالبى كه در اين فصل مطرح مىگردد ، از كاربرد كلمات خاص در قرآن مجيد براى توصيف كل « كتاب » يا اجزايى از آن نشأت مىگيرد . اين كلمات عبارتند از : آيات ، مثانى ( به معنى مكررات ، يا داستانهاى عذاب ) ، القرآن ، الكتاب ، تنزيل ، ذكر و الفرقان . در مورد سه نام اخير ، فقط معنى و تفسير آنهاست كه مورد بحث و بررسى قرار مىگيرد ، ولى بقيه مستلزم بررسى و ژرفكاوى بيشترى است . فىالمثل جاى اين سؤال هست كه آيا اين اصطلاحات يا نامها ، در وقتى كه قرآن وحى مىشده به ميان آمده است ، يا در اوقات خاصى در طى اين دوره ؟ ريچارد بل چنين بحث مىكند كه در مقطعى خاص كاربرد كلمهء « الفرقان » موقوف شده و در وحى و تنزيلهاى اخير فقط كلمهء « كتاب » در اشاره به كل وحى به كار رفته است . همچنين جاى اين پرسش هست كه آيا آيات رحمت الهى و قدرت او فقط متعلق به سالهاى نخستين است يا كل دوران رسالت حضرت محمد [ ص ] ؟
اين رشته از تحقيق خود سر از رشتهء ديگر درمىآورد ؛ يعنى تعيين ميزانى كه كلمات مختلف ، اشاره به انواع مختلف مواد [ وحيانى ] دارد . اين مسئله عمدتا به نخستين دو كلمه قابل اطلاق است ، داستانهاى عذاب [ يا مكافات ديدن اقوام پيشين ] اعم از آنكه مثانى خوانده شوند ، يا نه ، تشكيلدهندهء نوع خاصى از مواد وحيانى است و مىتوان گفت كه به نخستين ادوار وحى مربوط نيست . با در نظر داشتن اين نكات مىتوانيم بررسى خود را از كلمات يا اسامى و اوصاف مختلف [ قرآن ] آغاز كنيم .
در آمدى بر تاريخ قرآن ( فارسى ) — صفحة 187
مساهمون: ريچارد بل
ص١٨٧