از موسى بن جعفر شنيدم كه ميفرمود : اگر يكى از شما چون آهنگ سفر ميكرد ، بر در خانهء خود ، به طرف مقصدى كه بسوى آن روى مىآورد ، مىايستاد ، و سورهء فاتحه الكتاب را به طرف جلو و راست و چپ خود ، و آية الكرسى را به طرف جلو و راست و چپ خود ميخواند ، و آنگاه ميگفت : « خدايا مرا و آنچه را با منست حفظ كن ، و مرا و آنچه را با منست سالم بدار ، و مرا و آنچه را با منست بوجهى نيكو از جانب خودت به مقصد برسان » هر آينه خدا او را حفظ ميكرد ، و هر آينه آنچه را كه با او بود حفظ ميكرد ، و خدا او را بسلامت ميداشت ، و آنچه را با او بود بسلامت ميداشت ، و او را به مقصد مىرساند ، و آنچه را با او بود به مقصد مىرساند ، راوى گفت : سپس امام گفت : اى صباح ، آيا نديده اى كه شخص مسافر محفوظ مىشود ، ولى آنچه با او است محفوظ نميشود ؟ و خود سالم ميماند ، ولى آنچه با او است سالم نميماند ؟ و خود به مقصد ميرسد ، ولى آنچه با او است به مقصد نميرسد ؟ گفتم : آرى ، فدايت شوم .
2415 - و امام صادق عليه السّلام چون آهنگ سفر ميكرد ، ميگفت : * ( « خدايا ، راه ما را امن و بىمانع گردان ، و سهولت زندگى و توفيقمان در امور را كامل ساز ، و عافيتمان را عظيم فرماى » .
2416 - و علىّ بن اسباط از امام ابو الحسن رضا عليه السّلام روايت كرده
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٤٢