( 1 ) .
Origanum majorana L .
؛ سراپيون ، 365 ؛ ابو منصور ، 530 ؛ ابن سينا ، 420 ؛ ميمون ، 236 ؛ عيسى ، 1302 . مرزنجوش معرب « مرزنگوش » فارسى - « گوش موش » است ،
II , Vullers
، 1161 .
( 2 ) . العنقز ، افزوده از روى لسان العرب ،
V
، 384 .
( 3 ) . يعنى « العنقر » ، نك . شمارهء 738 .
( 4 ) . نسخهء الف : الجدبه ، نسخهء ب : الحدبه ، نسخهء پ : الجدر ، بايد خواند الجذر ، قس .
Lane
، 395 .
( 5 ) . خضايع ، نسخهء فارسى : « از روم بيخ نبات او را در اوعيهاى كه صالح بود مرنقل او را به حضرت نوشروان رسانيدند » .
( 6 ) . نسخهء الف : سمجسون ، نسخهء فارسى : سمسحون - يونانى ، ديوسكوريد ،
III
، 37 .
( 7 ) . امراقون - يونانى ، تئوفراست ، 554 .
( 8 ) . السمسق ، قس . لسان العرب ،
X
، 164 .
( 9 ) . نسخهء الف : العنقز ، بايد خواند العنقر ، براى همقافيه شدن با المحجر .
( 10 ) . بيت دوم در فرهنگهاى
Lane
، 517 و لسان العرب ،
IV
، 166 آورده شده است .
( 11 ) . طبق لسان العرب (
V
، 404 و
VI
، 346 ) ، مؤلف بيت ابن مقبل است .
( 12 ) . نسخهء الف : المرزنجوش ، بايد خواند المردقوش - مادهاى معطر به رنگ سرخ متمايل به سياه كه زنان بر شانه نهند ؛
Lane
، 2706 ؛ تاج العروس ،
IV
، 349 .
( 13 ) . ماء الضالة .
( 14 ) . افزوده از روى لسان العرب ،
XI
، 398 ؛
Lane
، 1816 .
982 . مرّذكى 1
- مرّبويا
[ مر ] به رومى طروغوليطوس 2 ، به سريانى مرادكيا 3 ، نيز مرافروط . . . 4 [ ناميده مىشود ] ؛ نوعى [ مر ] كه از بواوطيا مىآورند ، سمرنابيوطيقى 5 [ ناميده مىشود ] .
المقابله للادوا : نوعى [ مر ] آميخته با شيرابه برخى يتوعهاى كشنده وجود دارد ، آنها را از روى بوى خوش تمييز مىدهند .
ابو جريج : بهترين [ مر ] تقريبا سفيد است با اندك سرخى و پوست درختش با آن آميخته نشده است .
ديسقوريدس : [ مر ] شيره 6 درختى است كه در شحر و سرزمين عربها [ مىرويد ] و به « حسك مصرى » 7 مىماند . آن را مىبرند و [ شيرهاش ] در ظرفى يا بر فرشى چرمى مىچكد ، روى شاخهها نيز سفت مىشود . [ مر ] گوناگون است ، بدترين آن - پوك ، تند ، شبيه صمغ [ عربى ] است . هيچچيز خوب در [ مر ] سياه هم وجود ندارد . پس [ مر ] سبك ،