و به گمراهى باز نمىگردانند . اگر از چيزى باز ايستادند شما هم باز ايستيد ، و اگر به جهتى حركت كردند شما هم حركت نماييد ، از آنان پيشى مجوييد كه گمراه مىگرديد ، و عقب نمانيد كه به هلاكت مىرسيد .
من ياران محمّد صلّى اللّه عليه و آله را ديدهام ، كسى از شما را مانند آنان نمىبينم ، اصحاب آن حضرت ژوليده موى و غبارآلود بودند . در حالى كه شب را در سجده و قيام به صبح مىرساندند ، گاه پيشانى و گاه صورت در پيشگاه حق به زمين مىنهادند ، از ياد معاد گويا بر روى شعلهء آتش ايستاده مضطرب و پريشان بودند ، پيشانى آنان از طول سجود مانند زانوى بز پينه داشت .
چون ياد خدا مىشد ديدگانشان چنان اشك مىريخت كه گريبانشان از گريه تر مىشد ، و همچون درخت كه روز تندباد مىلرزد از ترس عذاب و اميد ثواب به خود مىلرزيدند .
96 - از سخنان آن حضرت است در ستم بنى اميّه
به خدا قسم بنى اميّه همواره ستم مىنمايند تا از حرامهاى خدا حرامى را باقى نگذارند مگر حلال كنند ، و پيمانى را رها ننمايند مگر بشكنند ، و خانهاى از گل و خيمهاى از پشم نماند مگر اينكه ستمشان وارد آن شود ،
و فسادشان آن خانه را فرا گيرد ، و بدى رفتارشان اهل آن را پراكنده كند . تا آنجا كه دو دسته بگريند : مردمى بر دينشان ، و مردمى بر دنيايشان . كار به جايى رسد كه دادخواهى يكى از شما از يكى از آنها همچون دادخواهى برده از ارباب شود ، كه در حضور ارباب اطاعتش نمايد ، و در غياب او بدگويى كند . و تا جايى كه بزرگترين شما در آن حكومت در تحمل سختى و رنج كسى است كه بيشترين حسن ظن را به خدا دارد .
پس اگر خداوند عافيت عنايت كرد به ديدهء منّت داريد ، و اگر دچار حادثه شديد صبر پيشه كنيد ، كه عاقبت براى پرهيزكاران است .
97 - از خطبههاى آن حضرت است در گريز از دنيا
خدا را بر هر چه بود ستايش مىگوييم ، و در كار خود بر آنچه خواهد شد كمك مىطلبيم ، سلامت در عقايد را از او خواهانيم چنان كه تندرستى را از او مسألت داريم .
اى بندگان خدا ، شما را سفارش مىنمايم به ترك دنيايى كه شما را ترك مىكند گر چه شما ترك آن را دوست نداريد ، دنيايى كه بدنهايتان را كهنه مىنمايد گر چه شما علاقه داريد تازه بمانيد .
شما نسبت به دنيا همچون مسافرانى هستيد كه راه را طى كرده و آن را به پايان بردهاند ، و