در حال سجده بود و مىگفت : اى پروردگارم ، تو را چه مىشود كه از من خشنود كنى ، هركه را از او نزد من حقىّ است ، و اينكه گناهانم را بيامرزى ، و به رحمتت مرا وارد بهشت گردانى جز اين نيست كه ، گذشت تو از ستمكاران است ، و من از ستمكارانم ، پس مرا به مهرت فرا گير ، اى مهربانترين مهربانان .
حضرت فرمود : سر از سجده بردار كه دعايت مستجاب شد ، به درستى كه دعاى پيامبرى را خواندى كه در زمان قوم عاد بود .
مولّف گويد : ما در « مفاتيح » در ضمن اعمال مسجد كوفه ، و مسجد زيد ، بعضى دعاها را نقل كرديم كه در سجده خوانده مىشود . و شيخ طوسى در كتاب « مصباح المتهجّد » در ذكر سجدهء شكر فرمود : مستحبّ است براى برادران خود ، در سجده دعا كند و بگويد :
اى پروردگار بامداد ، و شبهاى دهگانه ، و پروردگار جفت و تك ، و شب هنگامى كه مىگذرد ، و پروردگارم هر چيز ، و معبود هر چيز ، و آفرينندهء هر چيز ، و پادشاه هر چيز ، بر محمّد و خاندانش درود فرست ، و با من و فلان و فلان آنچه شايسته آنى انجام ده ، و نسبت به ما آنچه سزاوار آن هستيم انجام مده ، به درستى كه تو اهل تقوا و آمرزشى . چون سر از سجده برداشتى ، دست خود را بر موضع سجود خود مىمالى ، و از طرف چپ صورت به صورت مىكشى ، آنگاه به پيشانى ، سپس سه مرتبه به جانب راست ، و در هر مرتبه مىگويى :
خدايا تو را ستايش ، معبودى جز تو نيست ، داناى نهان و آشكار ، بخشنده و مهربان ، خدايا اندوه درون و غم و دگرگونيها و فتنهها آنچه آشكار شد و آنچه نهان گشت را از من بر طرف كن .
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 936
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٩٣٦