ابى عبد اللّه ، سرور جوانان اهل بهشت ( درود بر او ) در روز كربلا ، به وسيلهء نيّتها و دلهايمان ، و تأسف بر از دست رفتن موقعيّتهايى كه آنان براى يارى شما حاضر شدند ، سلام و رحمت و بركات خدا از سوى ما بر شما باد . سپس قبر شريف را بين خود و قبله قرار بده و بگو : خدايا اى صاحب قدرتى كه جهان از آن قدرت هستى يافت ، و بر آن قدرت بدون عيب پديد آورده شد ، و در زير سايهء عظمت آفريده گشت ، شواهد آفرينشت در آن گويا شد ، بر اينكه تويى خدا ، معبودى جز تو نيست ، پديدآوردندهاش ، و آفرينندهاش و خلقكنندهاش ، جهان را پديد آوردى ، نه از چيزى ، و نه بر روى چيزى ، و نه در چيزى ، و نه به خاطر ترسى كه بر تو وارد شده باشد ، آنگاه كه غير از تو نبود ، و نه به خاطر نيازى كه در آفرينشش براى تو پيدا شده باشد ، و نه براى اينكه پس از آفرينش جهان ، به آن استعانت جويى ، بلكه آن را به وجود آوردى تا راهنمايى بر تو باشد ، به اينكه تو از ساختمان آفرينش جدايى ، پس انصافدهنده به عقلش ، طاقت انكار تو را نمىآورد ، و موسوم به سلامت معرفت تاب باور نكردن تو را ندارد ، از تو مىخواهم ، به شرف اخلاص در يكتاپرستىات ، و حرمت علاقمندى به كتابت ، و اهل بيت پيامبرت ، اينكه درود فرستى بر آدم ، پديدهء آفرينشت ، و اول حجتت ، و زبان قدرتت ، و جانشين در زمين پهناورت ، و بر محمّد زبدهء برگزيدگانت ، و كاوشگر معرفتت ، و آن شناور امين بر راز پنهانت ، به آنچه سزاوارش نمودى از نعمتت به يارى خويش ، و بر آنانى كه بين آدم و محمّد بودند ، از پيامبران ، و اكرامشدگان ، و راستىپيشهگان ، و اينكه مرا به اين پيشوايم ببخشى . پس پهلوى
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 884
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٨٨٤