بازگرداند و چون روز قيامت شود ، خدا او را حافظتر از دنيا خواهد بود و در روايت بسيارى آمده : زيارت آن حضرت غم را زايل و شدّت جان دادن و هراس قبر را بر طرف مىكند و هر مالى كه در راه زيارت آن حضرت خرج شود ، هر درهمى براى او به هزار درهم ، بلكه به ده هزار درهم حساب مىشود ، و چون به طرف قبر آن حضرت رود ، چهار هزار فرشته از او استقبال كنند و چون بازگردد ، او را مشايعت مىكنند . پيامبران و اوصياى آنها و امامان معصوم و ملائكه سلام اللّه عليهم اجمعين به زيارت آن حضرت مىآيند و براى زائران آن حضرت دعا مىكنند و ايشان را بشارتهاى مىدهند و حضرت حق به جانب زائران آن حضرت ، پيش از نظر به اهل عرفات نظر مىفرمايد و هركسى در روز قيامت آرزو مىكند ، اى كاش زائر آن حضرت بود ، بخاطر بسيارى كرامت و بزرگوارى زائران آن جناب كه در آن روز مشاهده مىكند ، روايات در اين باب بىاندازه است و ما در ضمن زيارات مخصوصه [ صفحه 680 ] اشاره به بخشى از فضيلت زيارت آن حضرت خواهيم كرد در اين قسمت فقط اكتفا به ذكر يك روايت مىكنيم :
ابن قولويه و كلينى و سيّد ابن طاووس و ديگران به سندهاى معتبر از ثقهء جليل القدر معاوية بن وهب بجلّى كوفى ، روايت كردهاند كه گفته : زمانى خدمت امام صادق عليه السّلام رفتم ، آن حضرت را در مصلّاى خويش مشغول نماز ديدم ، صبر كردم تا نمازش به پايان رسيد ، پس از آن شنيدم با پروردگار خود مناجات مىكرد و مىگفت : اى خدايى كه ما را به كرامت مخصوص كردى و به ما وعدهء شفاعت دادى و علوم رسالت را به ما عنايت كردى و ما را وارث انبيا قرار دادى ، و امّتهاى گذشته را به ما ختم فرموده و ما را به وصيّت پيامبر اختصاص داده و علم گذشته و آينده را به ما عطا فرموده و دلهاى مردم را به جانب ما ميل دادهاى اغفر لي و لاخوانى و زوّار قبر ابى الحسين بن علىّ صلوات اللّه عليهما آنانكه اموال خود را خرج كردهاند و بدنهاى خود را از شهرها بيرون آوردهاند ، به خاطر رغبت در نيكى ما و اميد به ثوابهاى تو ، در امر صله به ما و براى شاد نمودن پيامبرت و اجابت كردن امر ما و به علّت خشمى كه بر دشمنان وارد كردهاند و قصد ايشان از اين عمل خشنودى توست ، پس ايشان را از جانب ما به خشنودى جزا ده ، و شب و روز آنها را حفظ كن و در اهل و اولادشان كه در وطن گذاشتهاند خليفهء آنان باش به خلافت نيكو ، و رفيق ايشان باش و شرّ هر جبّار معاند و هر ضعيف و شديد از
مفاتيح الجنان (فارسى) — صفحة 640
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٦٤٠