كه از نژادهاى گوناگون بوده و اغلب آنان از روميان هستند . « شهر قدس » داراى راه آهنى باريك است كه از « يافا » شروع مىشود و طول آن 80 كيلومتر مىباشد اين راه در نيمههاى قرن گذشته ، به وسيلهء شركتى فرانسوى ، تأسيس گرديده است .
اين شهر در نيمههاى قرن پانزدهم پيش از ميلاد ، شهرى آباد به شمار مىآمده كه در آن هنگام آن را « يبوس » مىناميده و ساكنين آن را « يبوسيان » مىگفتهاند : در آغاز قرن دهم پيش از ميلاد ، « داود » پادشاه بنى اسرائيل كه در آن هنگام حكومتش در « حبرون » بود ، بر آن چيره گشت و « تابوت عهد » را بدان آورد و شهر را آباد نمود .
از آن پس « داود » نام اين شهر را « اورشليم » قرار داد و در جنوب غربى آن شهرى را به نام خود بنا كرد كه هم اكنون مزار وى روى كوه « موريا » قرار دارد . پس از او فرزندش « سليمان » ، جانشين وى گرديده و بر ساختمان و بناى آن افزود و سپس روى « صخره » ، معبد مقدس را بنا نمود .
هنگامى كه كشور فلسطين ميان طائفهء بنى اسرائيل تقسيم گرديد ، شهر « اورشليم » از آن « يهودا » گرديد . در دوران فرزندان او اولين شهر از سوى « سنحاريب » پادشاه بابل در سال 712 پيش از ميلاد محاصره شده و پس از آن كه قسمتى از آن را منهدم كرد و مقدارى از اموال معبد را به يغما برد ، از محاصره آن دست كشيد و به جايگاه خويش باز گشت .
پس از آن ، « بخت النصر » در سالهاى 606 ، 596 و 588 پيش از ميلاد سه بار بر آن چيره گرديد ؛ نامبرده پس از دستيابى به اندوختهها و اشياى گران سنگ آن ، فرمان داد كه شهر را آن چنان ويران نمودند كه شهر زير و رو گرديد .
در سال 536 پيش از ميلاد ، « كوروش » پادشاه ايران به آن دست يافت و به فرمان وى شهر از نو بنا گرديده و ساختمان معبد آن در سال 516 پيش از ميلاد مجدداً بنا گرديد و تمامى اموال آن را كه آشوريان به يغما برده بودند ، باز پس داد . « اورشليم » همچنان شهرى آباد باقى بود تا اين كه در سال 64 پيش از ميلاد ، به وسيلهء روميان و در دوران پادشاهى « بومبيوس » ، اين شهر دوباره فتح گرديد . در دوران حكومت رومىها ، حضرت مسيح عليه السلام در آن جا ظهور نمود . در سال 70 ميلادى هنگامى كه « ملك طيطوس » بر آن دست يافت ، معبد را به آتش كشيد و پس از اخراج يهوديان از آن جا ، اين شهر را به آتش
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 470
مساهمون: انصارى
ص٤٧٠