تمام ذبيحه را به آنها بدهد اشكال ندارد و ضامن حصهء فقراء نيست ، ( 1 ) لكن احتياط خصوصا در خوردن قدرى از ذبيحه خيلى مطلوب است .
[ 1041 ] م - جايز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نايب كند ، و احتياطا ( 2 ) خود شخص هم نيت كند ( 3 ) .
[ 1042 ] م - احتياط واجب ( 4 ) آن است كه ذابح مؤمن باشد ( 5 ) ، بلكه خالى از قوت نيست ، و
شرح
به اختيار خود به غير مؤمن بدهد احوط ضمان اوست يعنى قيمت قدرى از آن را بعنوان صدقه به فقير مىدهد و همين احتياط در سهم هديه به مثل اتلاف و بيع جاريست و عمل به احتياط به مثل توسيط فقير يا استيكال او ممكن است ، و در صورت عدم امكان ، اين تكليف ساقط است ( مناسك شيخ ص 76 و مناسك س 158 ) .
آية الله خوئى ، آية الله تبريزى : اين احتياط واجب است ولى نسبت به صدقه انسان مىتواند از فقير مؤمن و نسبت به هديه از مؤمن ديگرى و لو از شهر خودش وكالت در قبول و اعراض بگيرد و بعد از ذبح از طرف آنها قبول و قبض كرده و بعد اعراض نمايد و در صورتى كه در منى متمكن از تقسيم نيست اخذ وكالت مزبور لازم است و اگر اين عمل را با فرض تمكن انجام ندهد بنا بر احتياط واجب ضامن است . ( مستفاد از مناسك ، مسأله 404 ) .
آية الله سيستانى ، در دو قسم اول با متن موافق هستند و اما در قسم سوم مىفرمايند : بنا بر احتياط واجب آن را به فقراى مسلمانان صدقه دهد . و اگر صدقه دادن ممكن نباشد يا موجب مشقّت و زحمت زيادى شود وجوب آن ساقط مىشود و رساندن آن به خود فقير لازم نيست بلكه كفايت مىكند به وكيل او داده شود اگر چه وكيل خود قربانى كننده باشد آنگاه وكيل بر حسب اجازه موكَّل در آن تصرّف مىكند به هديه دادن يا فروش يا اعراض از آن و يا غير اينها ( مناسك مصرف قربانى حج تمتّع ، ص 294 ) .
( 1 ) آية الله سيستانى : بلكه به احتياط واجب ضامن حصّهء فقرا است مگر اين كه قربانى ارزش مالى خود را به دليل فراوانى بيش از حد از دست بدهد .
( 2 ) آية الله صانعى : بلكه اقوى است .
( 3 ) آية الله خوئى ، آية الله تبريزى : بايد نيت از صاحب قربانى تا هنگام كشتن مستمر باشد و كشنده لازم نيست نيت كند هر چند احوط و اولى نيت نمودن اوست .
آية الله گلپايگانى : علاوه بر خودش ذابح نيز بايد نيت كند . ( آداب و احكام حج ، ص 315 ) .
آية الله مكارم : نيّت را حاجى مىكند .
آية الله صافى : و احوط آن است كه علاوه بر نايب خودش هم اگر در وقت ذبح حاضر باشد نيّت كند و اگر حاضر نيست موقعى كه نايب يا وكيلى را كه از طرف او براى ذبح نايب مىگيرد مىفرستد نيّت كند و نيّت را تا وقت ذبح مستمر بدارد .
( 4 ) آيات عظام اراكى ، خامنه اى ، نورى ، فاضل : در صورتى كه ذابح را در انجام قربانى نايب كرده باشد و امّا اگر از او خصوص ذبح را خواسته باشد لازم نيست مؤمن باشد و خودش بايد قصد قربانى و قربت را انجام دهد .
( 5 ) آية الله بهجت : ايمان شرط نيست ولى شرائط ديگر را بايد دارا باشد . ( مناسك س 152 ) .