13
إذا وعدت فانجز : هرگاه وعده كردى وفا كن
14
إذا أعطيت فأوجز : هرگاه عطا كنى اندك شمار
15
إذا عزمت فاستشر : هرگاه عزم كارى كنى مشورت كن .
16
إذا أمضيت فاستخر : هرگاه براهى روان شدن خواستى از خدا طلب خير كن .
17
إذا حدّثت فاصدق : هرگاه خواستى حديث بگوئى يا سخن رانى كنى راست بگوى .
18
إذا ملكت فاعتق : هرگاه مالك شدى آزاد كن
19
إذا رزقت فانفق : هرگاه روزى داده شوى انفاق كن .
20
إذا جنيت فاعتذر : هرگاه جنايتى مرتكب شدى عذر بخواه .
21
إذا جنى عليك فاغتفر : هرگاه جنايتى بر تو وارد شود بگذر .
22
إذا عاقدت فأتمم : هرگاه پيمان به بندى تمامش كن .
23
إذا استتبت فاعزم : هرگاه در صدد توبه بر آمدى تصميم بگير . ( و آن را زود عملى ساز مبادا مرگ در رسد و بى توبه از دنيا به روى ) .
24
إذا ولّيت فاعدل : هرگاه فرماندار شوى عدالت را كار بند .
25
إذا ارتأيت فافعل : هرگاه رأيت بكارى تعلّق گرفت آن كار را بكن .
26
إذا ائتمنت فلا تستخن : هرگاه كسى را بر چيزى امين كنى نسبت خيانت بوى مده .
27
إذا ائتمنت فلا تخن : هرگاه امانت داده شوى خيانت مكن .
28
إذا صنع إليك معروف فاذكره : هرگاه با تو نيكى كرده شود آن را متذكّر باش .
29
إذا صنعت معروفا فانسه : هرگاه كار خوبى كنى آن را از ياد ببر .
30
إذا رزقت فأوسع : هرگاه روزى داده شوى روزى بر كسانت وسعت ده .
31
إذا حرمت فاقنع : هرگاه محروم شدى قناعت كن
32
إذا أطعمت فأشبع : هرگاه اطعام كنى مهمانان را سير ساز .
33
إذا تأكّد الإخاء سمج الثّناء : هرگاه رشتهء برادرى استوار گردد ثنا و ستايش ناخوش افتد .
34
إذا آخيت فاكرم حقّ الأخاء : هرگاه كسى را