تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 319

مساهمون:

ص٣١٩
گناه ، دژى ذلت بار است : ساكن خود را نگاه نمى دارد و پناهندهء خود را حفظ نمى كند . حكمت را در بين كسانى كه شايستگى آن را ندارند مگذاريد كه به آن ستم كرده‌ايد . براى هر كسى همان چيزى است كه به دست آورده . ارزش هر كس به خوبيهاى او است . بدانيد مردم فرزندان كارهاى نيك خويش هستند . هيچ نسبتى مانند فروتنى و هيچ شرافتى مانند دانش و هيچ همنشينى مانند خوش خوئى نيست . دانش شريف ترين چيز است و خداوند بزرگ دانا است و هر دانشمندى را دوست دارد . كسى كه كردارش او را كند سازد ، نسبت و خويشاونديش او را تند نمى گرداند . هر كه در عمل كوتاهى كند به اندوه مبتلا مى گردد . از كسانى مباش كه بيش از عملشان به خود اميدوارند . براى دنياى خود چنان كار كن كه گويا هميشه زنده‌اى . از كسانى مباش كه بدون عمل به آخرت اميدوارند . دانش بياموزيد هر چند بهره‌اى از آن نبريد ، زيرا روزگار را براى شما مذمت كنند بهتر است از اين كه زمان را بخاطر شما مذمت نمايند . هيچ حركتى نيست مگر آنكه تو در زمينهء آن به شناسائى