تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 279

مساهمون:

ص٢٧٩
ما را به اعمال و گناهانمان مؤاخذه نكنى و بوسيلهء ابر پر باران و بهار پر بركت و گياه زيبا و شگفت انگيز ، رحمتت را بر ما گسترش دهى ، باران درشت قطره‌اى كه بوسيلهء آن آنچه مرده است زنده نمائى و آنچه از بين رفته است بازگردانى . خدايا از تو درخواست آب مى كنيم ، آبى كه زنده كننده ، كامل ، فراوان ، پاك ، پر بركت ، گوارا ، گياه آور و سيراب كننده باشد كه گياهش رشد كند و شاخه‌اش ميوه دهد و برگش سبز و خرم باشد تا بدين وسيله بندگان ناتوان خود را نيرو بخشى و شهرهاى مرده‌ات را زنده گردانى . خدايا آبى از تو مى خواهيم كه به سبب آن زمينهاى مرتفع ما پرگياه شود و در زمينهاى گود ما جارى گردد و نواحى حاصلخيز و ميوه‌هاى ما فراوان گردد و چهارپايان ما زنده بمانند و مردم دور دست بهره ببرند و حومهء ما از بركتهاى گستردهء تو استفاده كنند

بدگوئى مردم

على « ع » در نهى از غيبت مردم چنين مى گويد : براى كسانى كه از گناهان دورى جسته‌اند سزاوار است با گناهكاران و معصيت كاران مهربانى كنند و سپاسگزارى بر آنان مسلط باشد ، پس چگونه است حال غيبت كننده‌اى كه از برادرش بدگوئى مىكند و