تاريخچه و موارد مصرف در طب سنتى
از اين گياه در برخى فرآوردههاى دارويى ، ندرتا در عطرسازى و به شكل گسترده جهت تهيه عرقيّات معطّر و الگزيرها استفاده مىشود .
به نام جوزبويا ، نخستين بار در قرن 5 ميلادى اشاره شده است . گياه مزبور ، اوّلين بار به وسيله بازرگانان عرب به مغربزمين وارد شد و امتياز تجارت آن تا سال 1605 ميلادى در اختيار پرتقال بود . در اين زمان آلمانىها ، متصرفات پرتقالىها را از دستشان خارج ساخته ، رويشگاههاى اين گياه را تحت اشغال نظامى قرار دادند و با از بين بردن تدريجى درختانى كه در اطراف جزاير مىروييدند ، موجب افزايش قيمت جوزبويا شدند . آنها براى بالا نگهداشتن قيمت گياه ، حتى اقدام به سوزاندن مقادير زيادى از ادويه مزبور نمودند .
عاقبت در سال 1768 ميلادى فردى به نام
Pierre Poivre
، اين گياه را به صورت پنهانى از منطقه خارج نمود و از آن زمان ، جوزبويا در ساير نواحى گرمسيرى نيز به عمل آمد .
از اوايل قرون وسطى تاكنون ، به اين گياه توجه زيادى مبذول شده است و گياه مزبور يكى از اجزاى مرهمها ، الگزيرها و پمادها محسوب مىگردد . در سال 1704 ميلادى
Pollini
، كتابى با بيش از 800 صفحه پيرامون ارزش و خواص جوزبويا نوشت . وى كتاب خود را با اين جمله به پايان رسانيد :
« هيچ انسانى در طول حيات خود ( در زمان سلامت و نيز حين بيمارى ) ، بدون اين گياه از كه از مفيدترين گياهان دارويى است ، قادر به ادامه زندگى نمىباشد » .
در حقيقت مىتوان گفت كه جوزبويا ، گياهى مقوى و محرّك است .
خواص درمانى
مقوى ، محرّك ( دستگاه عصبى و گردش خون ) ، بهبوددهنده گوارش ، ضدعفونىكننده روده ، آرامبخش ، ضد درد ، مقوى جنسى و در مقادير زياد بيهوشكننده و سمّى ( هذيانآور ، توهمزا ، غشزا ) .
نواحى تأثير
دستگاه گوارش .
موارد استفاده
بيمارىهاى گوارشى ، عفونتهاى روده و نفخ ، ضعف ، خستگى فكرى و عصبى ، ناتوانى جنسى ، دردهاى روماتيسمّى و درد عصبها .