فصل دوم
در وقوف به عرفات است
ودر آن چند مسأله است :
مسأله 1 - واجب است وقوف به عرفات - كه محلى است معروف ومحدود است
به حدود معروفه - به قصد قربت وخالص مثل ساير عبادات .
مسأله 2 - مراد از وقوف ، بودن در آن مكان است چه سواره وچه پياده يا نشسته يا
خوابيده يا در حال راه رفتن ، به هر حال كه باشد كافي است .
مسأله 3 - اگر در تمام وقت بيهوش باشد يا خواب ، وقوف أو باطل است .
مسأله 4 - به احتياط واجب لازم است در عرفات باشد از بعد از زوال روز نهم تا
غروب شرعي كه وقت نماز مغرب است ، پس جائز نيست تأخير بيندازد ودر وقت
عصر بيايد وتوقف كند .
مسأله 5 - تأخير انداختن از أول ظهر اگر كم باشد مثلا به مقدار نماز ظهر وعصر كه
جمع بين آنها كند ، معلوم نيست حرام باشد ، ولى احتياط آن است كه تأخير نيندازد .
مسأله 6 - بودن در مجموع بعد از ظهر تا مغرب گرچه واجب است چنانچه گذشت
لكن تمام آن ركن نيست كه حج به ترك آن باطل شود ، پس اگر مقدار كمي توقف كند
وبرود يا طرف عصر بيايد وتوقف كند حج أو صحيح است اگر چه توقف نكردن از
روى عمد وعلم باشد .
مسأله 7 - آنچه در وقوف ركن است مسماى وقوف است به اين معنى كه گفته شود
قدرى در عرفات بوده ، هر چند خيلى كم باشد مثل يك دقيقه يا دو دقيقه پس اگر هيچ
به عرفات نرود ركن را ترك كرده .