فصل هفتم
در تقصير است
ودر آن چند مسأله است :
مسأله 1 - واجب است بعد از آن كه سعى كرد تقصير كند ، يعنى قدرى از ناخنها يا
قدرى از موى سر يا شارب يا ريش را به زند ، وبهتر آن است كه اكتفا به زدن ناخن
نكند ، واز موى قدرى بزند ، بلكه موافق احتياط است ، وتراشيدن سر در تقصير
كفايت نمىكند بلكه حرام است .
مسأله 2 - اين عمل نيز از عبادات است وبايد با نيت پاك وخالى از قصد غير أطاعت
خدا بياورد واگر ريا كند موجب باطل شدن عمره اش مىشود مگر آن كه جبران كند .
مسأله 3 - اگر تقصير را فراموش كند تا وقتي كه احرام حج را ببندد عمره اش صحيح
است ومستحب است فديه يك گوسفند ، واحتياط آنست كه فديه بدهد .
مسأله 4 - اگر عمدا تقصير را ترك كند تا احرام بستن به حج ، عمره أو باطل مىشود
بنابر أقوى وظاهرا حج أو حج افراد شود ، واحتياط واجب آنست كه پس از تمام
كردن حج افراد عمره مفرده بجا آورد ودر سال بعد حج را اعاده كند .
مسأله 5 - در عمره تمتع طواف نساء واجب نيست ، واگر بخواهد احتياط كند طواف
ونماز آن را رجاءا بجا آورد .
مسأله 6 - بعد از آن كه شخص محرم تقصير كرد حلال مىشود بر أو به غير از تراشيدن سر
هر چه حرام شده بود بر أو بواسطة احرام حتى نزديكى با زن .