بحضور جنازة ودر خبر است كه هر گاه شخصي خوانده شود بوليمه وحضور جنازة مقدم دارد
حضور جنازة را زيرا كه حضور جنازة أخرت را بياد مىاورد وحضور در وليمه دنيا را ياد مىآورد واز براي
تشييع حد معينى نيست وبهتر صبر كردن تا دفن وبعد از آن صبر كردن تا نماز بر ميت است واخبار
در ثواب آن بسيار است واز جمله فرمودند أول تحفه كه بمؤمن در قبر مىدهند آمرزيدن أو وآمرزيدن
كسى است كه مشايعت أو كرد وفرمودند كسيكه تشييع كند جنازة را بهر قدمي تا برگردد صد هزار
حسنه باو مىدهند وصد هزار سيئه از أو محو مىكنند وصد هزار درجه براي أو بلند مىكنند واگر بر أو
نماز كند تشييع مى كنند جنازة أو را در وقت مردن صد هزار ملك كه استغفار مىكنند از براي أو تا وقتي
كه مبعوث شود از قبر خود ودر خبري است كه كسيكه همراه جنازة برود تا بر أو نماز كند وبعد برگردد
يك قيراط اجر دارد واگر بماند تا دفن شود دو قيراط اجر دارد وقيراط بقدر كوه أحد است ودر بعض
اخبار است كه بقدرى كه با جنازة مىرود اجر داده مىشود بر آن ( واما آداب آن ) پس چند چيز است
( أول ) انكه چون نظرش بجنازة افتد بگويد إنا لله وإنا إليه راجعون الله أكبر هذا ما وعدنا الله ورسوله
وصدق الله ورسوله اللهم زدنا ايمانا وتسليما الحمد الله الذي تعزز بالقدرة وقهر العباد بالموت وأين مستحب
اختصاص بمشيع ندارد بلكه مستحب است از براي مطلق كسيكه نظرش بجنازة افتد وهم چنين مستحب
است از براي كسيكه نظرش بجنازة افتد مطلقا اين كه بگويد الحمد لله الذي لم يجعلني من السواد المخترم
( دوم ) اين كه حامل جنازة در وقت برداشتن بگويد بسم الله وبالله وصلى الله على محمد وآل محمد
اللهم اغفر للمؤمنين والمؤمنات ( سيم ) اين كه مشايعت كننده پياده برود بلكه سواره تشييع كردن
مكروه است مگر بجهت عذرى بلى وقت وكشتن سوار بودن مكروه نيست ( چهارم ) اين كه جنازة را
بر دوش كشند نه اين كه بالاى حيوان گذارند مگر بجهت عذرى مثل بعد مسافت مثلا ( پنجم )
اين كه مشايعت كننده با خشوع باشد وتدبر وتفكر نمايد وخود را بمنزله آن ميت فرض كند وخيال كند
كه أو را بدنيا بر گردانيده اند پس در فكر أخرت خود باشد ( ششم ) انكه از پشت سر جنازة يا دو
طرف آن راه برود وپشت سر أفضل است ومقدم راه رفتن مكروه است خصوص در جنازة غير
مؤمن ( هفتم ) اين كه به پوشانند جنازة را بجامه غير فاخرى ( هشتم ) اين كه حامل جنازة چهار نفر
باشند ( نهم ) اين كه حامل تربيع كند يعنى هر چهار گوشه را بردارد وبهتر در كيفيت آن اين است
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — صفحة 191
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص١٩١