او حرب بن زياد را به جنگ عبد الجبار فرستاد ، و عبد الجبار در جنگ مغلوب گرديد ، و بسيارى از مردمش كشته شدند . و عبد الجبار به راه زم گريخت و در آنجا در پنبه زارى گرفتار و اسير شد .
بعضى از مورخان نوشتهاند كه به فرمان منصور ابتدا دست و پاى او را بريدند ، و بعد سرش را از تن جدا كردند .
در تاريخ پايان كار عبد الجبار اختلاف است . واقدى گويد در سال 142 بود . و ديگران آن را در حوادث سال 141 ياد كردهاند . عزلش از حكومت خراسان مسلما در سال 141 بوده است .
طبرى ورود عبد الجبار را به خراسان دهم ربيع الاول سال 141 و فرارش را از جلوى لشكر منصور روز شنبه ششم ربيع الاول سال 142 نوشته است .
و در تاريخ سنى ملوك الارض است كه عبد الجبار روز چهاردهم ربيع الاخر سال 142 به مرو وارد شد ، پس نافرمانى كرد و گرفتار شد .
( طبرى 10 / 134 و 135 و 136 ابن اثير 5 / 186 گرديزى 123 و 124 الاعلام 4 / 38 ترجمهء تاريخ يعقوبى 2 / 260 و 261 تاريخ سنى ملوك الارض و الانبياء 220 )
ص 92 س 8 شوبخ : كه در بعضى نسخ نرشخى است در كتابهاى جغرافى به نظر نرسيد ، و صحيح در اين كلمه سوبخ است .
سمعانى گويد : سوبخ ( به ضم اول و سكون دوم پس از آن باء يك نقطه و خاء نقطه دار ) از قراى نسف است ، و منسوب به اين قريه شيخى است معروف به على سوبخى .
ياقوت هم همين عبارت سمعانى را آورده ، و آن را از روستاهاى نسف شمرده است .
ابن حوقل محل سوبخ را در يك منزلى نسف نشان داده و گويد :
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 282
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص٢٨٢