( 9 ) الغناء في الموقف الفقهي ، علي حسين محمد مكي العاملي
دار الامير للثقافة و العلوم ، بيروت ، الطبعة الاولى ، 1410 ق ، 128 ص .
اين اثر ارجمند در يك مقدمه و چهار فصل سامان يافته است . در پيش گفتار دو نكته آمده است : نخست آنكه سخنان معصومان در فضايى خاص و با توجه به اوضاع و احوال جامعهء اسلامى در آن زمان صادر شده است ، از اين روى براى آنكه آنها را بهتر بشناسيم بايد آن فضا را دريابيم و با ملاحظهء آن ، احاديث را معنا كنيم اگر احاديث را جدا و فارغ از فضاى صدور آنها معنا كنيم ، نتايج اسفبارى در پى خواهد داشت ؛ مؤلف بر اين باور است كه در باره « غنا » همين خطا رخ داده و به همين دليل است كه فقها در بارهء آن اختلاف نظر فراوانى دارند . مؤلف در بارهء روش خود در اين كتاب مىنويسد : « در اين نوشتار نه شيوهء عميق فنّى فقهى را گزيدهام و نه به گونه اى عاميانه و سطحى قلم زدهام ، بلكه راهى ميانه پيش گرفتهام كه صد البته دشواريهايى دارد . » نويسنده در مقدمه پيشينه و تاريخ غنا را به گونه اى گذرا آورده و اين نظريه را به نقد مىكشد كه پس از ظهور اسلام تازيان جز « حُدا » از خوانندگى و نوا زندگى نمىدانستهاند و غنا و موسيقى از ايران و روم پس از ظهور اسلام ، به جهان عرب وارد شد ؛ زيرا براى اين نظر هيچ دليل معتبرى نداريم .
از نگاه نويسنده ، بذر « غنا » در روزگار امويان ميان اعراب مسلمان پاشيده شد و حاكمان هوسباز اموى به سرعت آن را گسترانيدند و كار بدان جا كشيد كه خوانندگان و نوا زندگان از مكانت و شهرت ويژه اى برخوردار
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2136
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢١٣٦