( 6 ) الغناء ، مرتضى حسينى نجومى
كنگره جهانى شيخ انصارى ، قم ، 1373 ، 81 ص .
اين رساله يكى از دقيقترين رساله هاى غناست . در همه مباحث آن تبحّر و دقت مؤلف آشكار است . سه بخش عمده آن عبارت است از :
الف ) حكم غناء ؛ ب ) موضوع آن ؛ ج ) استثناءها .
در ابتداى بخش اول براى اثبات حرمت غنا به اجماع استدلال كرده و سه اشكال معروف عدم تحقّق اجماع به جهت مخالفت بعضى از فقها ، مدركى بودن و كاشف نبودن از قول معصوم عليه السلام را وارد ندانسته و استدلال به اجماع را صحيح دانسته است . پس از آن براى حرمت غنا به آيات مكَّى قرآن استدلال كرده و نتيجه گرفته كه چون در آيات مكَّى از غنا نهى شده ، اين اوّلًا ، كاشف از اهميت اين حكم نزد شارع و ثانياً ، بيانگر شيوع آن نزد عرب جاهلى است ، همچون خمر .
معادل دقيق فارسى غنا « خوانندگى » و معادل موسيقى « نوازندگى » است و هر دو حرام است زيرا قولِ باطل ذاتاً حرام است ، نه عرضاً ؛ چه آميخته با ساير محرمات باشد يا نباشد و علت حرمت غنا را همان « كيفيت لهوى و باطل » مىداند ؛ چه در كلام حق باشد يا باطل . و به همين جهت گويد : طبل زورخانه اگر بزمى باشد حرام و اگر رزمى باشد حلال است .
سپس به بحث در بارهء روايات پرداخته و حرمت ذاتى غنا را از آنها استفاده كرده و چون اين روايات را متواتر مىداند از جهت سندى بحث
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2130
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢١٣٠