( 4 ) الغناء ، على الحسينى
تهران ، انتشارات كوثر ، 1370 ، 200 ص الغناء داراى امتيازهاى زير است :
1 . بدون هيچ گونه تعصب و خالى از هر گونه پيشداورى غنا را مورد بررسى قرار داده است .
2 . گرچه كتابى علمى و سنگين است ، ولى با قلمى بسيار شيوا و روان و بدون تكلف نوشته شده است .
3 . به مناسبت ، برخى از نكات تاريخى و جالب توجه را متذكر شده است كه خود باعث جذابيت بيشتر كتاب مذكور گرديده است .
الغناء در هشت بخش تدوين شده است :
بخش اوّل در بارهء تعريف لغوى و اصطلاحى غناست و سرانجام مؤلف ، تعريف خود را ارائه مىدهد .
بخش دوم كتاب منعكس كنندهء نظريات فقهاى اسلام است .
بخش سوم الغناء به حقيقت آواز پرداخته و بيان كرده است كه غنا از كيفيتهاى صوت است و ماده دخالت در صدق عنوان ندارد .
در بخش چهارم ، ابتدا احتمالات موضوع حرمت غنا را از نظر شرع متذكر مىشود و در اين زمينه شش احتمال را با بيان استدلال بر هر يك از آن احتمالات بررسى مىكند . سپس به ذكر دلايل حرمت غنا مىپردازد و ادله را يكايك بررسى و نقض و ابرام مىنمايد . پس از آن ادله اى را كه ممكن است بر جواز غنا اقامه شود مورد بررسى دقيق قرار مىدهد .
در پايان اين بخش ، سخن مرحوم فيض كاشانى را نقل كرده و اشكالات وارده بر آن را پاسخ مىگويد . سپس تحت عنوان تنبيهات ، آواز خوانى زن براى شوهرش و آواز
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2126
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢١٢٦