داده است ] .
نامه را به ناحيهء مقدّسه نوشتند ، از آنجا جواب آن چنين آمد :
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم : « خداوند ما و شما را از گمراهى و فتنهها حفظ كند ، به ما خبر رسيده كه جماعتى از شما دربارهء دين و ولىّ امر مسلمين ، شكّ نمودهاند ، از اين خبر غمگين شديم ، ولى اين غمگينى براى شما است ، نه براى ما ، چرا كه خدا با ما است ، و حقّ با ما است ، بنابراين ترس و بيمى بر ما نيست ، ما آفريدهشدهء پروردگارمان هستيم ، و مخلوقات به طفيل وجود ما آفريده شدهاند ، چرا شما در محور شك و ترديد مىگرديد ؟ آيا از اخبار و آثار ، نفهميدهايد كه امامان شما در چه موقعيّتى هستند ؟ آيا نديديد كه خداوند از زمان آدم عليه السّلام تا امام گذشته ( امام حسن عسكرى عليه السّلام ) چگونه به شما پناه داد ، و نشانههائى قرار داد ، تا در پرتو آنها راه هدايت را بيابيد ، هر زمان نشانهاى ناپديد شد ، نشانهء ديگرى آشكار گشت ، و هرگاه ستارهاى افول كرد ، ستارهء ديگرى طلوع نمود ، هنگامى كه خداوند ، او ( امام حسن عسكرى عليه السّلام ) را نزد خود برد ، چنين پنداشتند كه خداوند ، پيوند دين خود را قطع كرد و بريد ، و واسطهء بين خود و خلق را نابود كرد ، هرگز چنين نيست و چنين نخواهد بود ، تا قيامت برپا شود و فرمان الهى آشكار گردد با اينكه آنان خوش ندارند ، پس تقوا پيشه كنيد و از خدا بترسيد و تسليم ما شويد ، و امور را به سوى ما ردّ كنيد
فقد نصحت لكم و اللّه شاهد علىّ و عليكم
: « همانا من شما را نصيحت كردم ، خداوند بر من و بر شما گواه است » .
أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — صفحة 553
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٥٥٣