پارهاى از گفتار امام هادى عليه السّلام
1 - من رضى عن نفسه ، كثر السّاخطون عليه
: « كسى كه از خود راضى باشد ، خشمناكان ، نسبت به او بسيار شوند » .
2 - راكب الحرون ، اسير نفسه ، و الجاهل اسير لسانه
: « آن كس كه بر مركب ايستاده و بىحركت ، سوار گردد ، اسير خويش است [ زيرا كه موجب يك نوع غرور و بيهودگى است ، و چنين حالتى از هواى نفس سرچشمه مىگيرد ] و انسان نادان ، گرفتار نادانى خود مىباشد » .
3 - النّاس فى الدّنيا بالاموال ، و فى الآخرة بالاعمال
: « شخصيّت انسان در دنيا به ثروتهاى او است ، و در آخرت به كردارهاى نيك او مىباشد » .
4 - المصيبة للصّابر واحدة و للجازع اثنتان
: « مصيبت انسان صبركننده ، يكى است ، ولى مصيبت انسان بىتاب ، دو تا است » [ هم مصيبتديده و هم پاداش خود را به خاطر بىتابى از بين برده است ] .
5 - الهزل ( الهزء - خ ل ) فكاهة السّفهاء و صناعة الجهّال
: « شوخى و بيهودهگوئى ، خوشمزگى بىخردان ، و كار نادانان است » ( يا مسخره كردن ، و شوخى ، كار اين دو دسته است ) .
6 - السّهر الذّ للمنام ، و الجوع يزيد فى طيب الطّعام
: « شبزندهدارى ، خواب را لذّتبخشتر مىكند ، و گرسنگى در گوارا بودن غذا ، مىافزايد » ( مقصود امام از اين سخن ، تأكيد و دعوت به شبزندهدارى و