امام كاظم عليه السّلام از خوف خدا ، آن چنان مىگريست كه محاسنش از اشكهايش خيس مىشد .
او از همه بيشتر نسبت به بستگانش ، صلهء رحم مىنمود ، و شبانه به نيازهاى مستمندان مدينه ، رسيدگى مىكرد ، و زنبيلى كه محتوى درهم و دينار ، و آرد و خرما بود ، به آنها مىرسانيد ، به گونهاى كه آنها نمىدانستند چه كسى به آنها كمك مىرساند .
امام كاظم عليه السّلام بسيار بزرگوار و نيك روش بود ، هزار بنده خريد و آزاد كرد .
راهنمائى و خوشروئى امام كاظم عليه السّلام به فقير
فقير با ايمانى به حضور امام كاظم عليه السّلام آمد و اظهار تهيدستى كرد ، و درخواست صد درهم پول نمود ، تا با تجارت و دادوستد با آن ، بتواند تأمين معاش نمايد ، امام كاظم عليه السّلام در حالى كه خنده بر لب داشت ، به او فرمود :
« يك مسأله از تو مىپرسم ، اگر پاسخ صحيح دادى ، ده برابر خواستهء تو را ، به تو خواهم داد » .
فقير : بپرسيد .
امام كاظم : اگر بنا باشد در دنيا براى خود آرزوئى كنى ، چه آرزوئى مىكنى ؟
فقير : آرزو مىكنم براى حفظ دين و حفظ جان برادران دينى ، قانون تقيّه را
هامش
2 - اعتراف آنها به گناه ، كنايه از كوچك بودن مقامشان در برابر عظمت خدا است ، و يك نوع تذلّل و كوچك شمردن است .
3 - اين گونه دعا كردن معصومين عليهم السّلام ، به عنوان ياد دادن شيوهء دعا كردن ، به بندگان است .
4 - گناه در اين موارد ، به معنى فقر ذاتى است كه در علم كلام به عنوان « امكان ذاتى » همهء مخلوقات ، ياد مىشود .
ولى وجه اوّل و دوّم ، مناسبتر به نظر مىرسد ( محشّى )