شرح كوتاه :
اينكه آن حضرت در سخن فوق فرمود : و من بذّر و اسرف ، واژهء « بذّر » در اصل از تبذير ، به معنى پراكنده نمودن است ، و اصل آن ريختن بذر روى خاك ( براى سبز شدن ) است ، سپس در اينجا كنايه از هر كسى است كه اموال خود را با بريز و بپاش ، تباه مىسازد ، و ريختن بذر روى خاك براى كسى كه به نتيجهء آن آگاه نيست ، در ظاهر ضايع نمودن بذر به حساب مىآيد ، و واژهء « اسراف » به معنى تجاوز از حدّ و اندازه در هر كارى است كه انسان انجام دهد ، گرچه مشهورتر در معنى اسراف ، آن است كه انسان در انفاق و خرج كردن ، از مرز اندازه خارج شود و زيادهروى كند ، و گاهى اسراف بر اساس كميّت و اندازهء آن است و گاهى بر اساس كيفيّت و چگونگى آن ، چنان كه راغب اصفهانى در كتاب مفردات ، چنين گفته است .
11 - اولى العلم بك ما لا يصلح لك العمل الّا به ، و اوجب العمل عليك ما انت مسئول عن العمل به ، و الزم العلم لك ما دلّك على صلاح قلبك ، و اظهر لك فساده ، و احمد العلم عاقبة ، مازاد فى علمك العاجل ، فلا تشغلنّ بعلم ما لا يضرّك جهله ، و لا تغفلنّ عن علم ما يزيد فى جهلك تركه
: « شايستهترين دانش براى تو آن دانشى است كه عمل تو بدون آن اصلاح نيابد ، و واجبترين عمل ، آن عملى است كه تو موظّف و مسئول انجام آن باشى .
و لازمترين دانش ، براى تو ، آن دانشى است كه تو را به اصلاح قلبت ، راهنمائى كند ، و تباهى قلبت را براى تو آشكار سازد ، و ستودهترين دانش ، آن دانشى است كه از جهت عاقبت ، بر علم كنونى تو بيفزايد ، و به دانشى كه ندانستن آن ، زيانى براى تو ندارد خود را البته مشغول نكن ، و از فرا گرفتن علمى كه ترك آن موجب افزايش نادانيت گردد ، البتّه غافل مباش » .
نگارش و ثبت گفتار امام كاظم عليه السّلام
سيّد بن طاووس نقل مىكند : جماعتى از ياران خاصّ امام كاظم عليه السّلام از بستگان و شيعيانش در محضر او ، حاضر مىشدند ، و صفحههاى نازك و لطيفى