اللّهمّ لا تمقتنى : « خدايا بر من خشم نكن » .
و در نيمههاى شب ، در راز و نياز خود با خدا ، مىگفت :
« خدايا مرا امر كردى ، اطاعت نكردم ، نهى كردى ، دورى ننمودم ، اينك من بندهات هستم كه در پيشگاهت هستم ( با اينكه بايد معذرت بخواهم ) معذرت نمىخواهم » .
امام صادق عليه السّلام فرمود : « هنگامى كه چيزى پدرم را غمگين مىنمود ، امر مىكرد تا زنان و كودكانش جمع شوند ، سپس دعا مىكرد و آنها آمين مىگفتند » .
نيز فرمود : « پدرم بسيار ذكر خدا مىگفت ، گاهى همراه او مىرفتم ، آن حضرت ذكر خدا مىگفت ، و وقتى كه با مردم گفتگو مىكرد ، از ذكر خدا غافل نمىگشت ، و همواره مىديدم كه زبانش به ذكر « لا إله الّا اللّه » حركت مىكند . آن حضرت ما را جمع مىكرد و به ذكر الهى امر مىنمود ، تا خورشيد طلوع كند ، و هر كدام از ما كه تلاوت آيات قرآن را مىتوانست ، او را امر به آن مىكرد ، و هر كدام كه نمىتوانست امر به ذكر مىكرد » .
أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — صفحة 215
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢١٥