همانا كسى كه از خدا به داشتن دنيا خوشنود شود ، به چيزى ناقابل و ناچيز ، خوشنود شده است » .
5 - اشعارى پرمعنا از امام حسين عليه السّلام
عالم ربّانى سيّد عليخان ( ره ) از كتاب « خلق الانسان » تأليف فاضل نيشابورى نقل مىكند كه امام حسين عليه السّلام در موارد بسيار ، اين اشعار را مىخواند ، روايت كنندگان معتقدند كه اين اشعار را خود وجود اقدس آن حضرت سروده ، و از زبان گهربارش خوانده است ، و آن اشعار چنين است :
لئن كانت الافعال يوما لاهلها * كمالا و حسن الخلق ابهى و اكمل
و ان كانت الارزاق رزقا مقدرا * فقلّة جهد المرء فى الكسب اجمل
و ان كانت الدّنيا تعدّ نفيسة * فدار ثواب اللّه اعلى و انبل
و ان كانت الابدان للموت انشأت * فقتل امرئ بالسّيف فى اللّه افضل
و ان كانت الاموال للتّرك جمعها * فما بال متروك به المرء يبخل
ترجمه :
: « اگر كارهاى نيك ، روزى براى صاحبانش مايهء كمال است ، « نيكخوئى » زيباتر و كاملتر است .
و اگر رزقها ، براى هر كسى تقدير شده ، بنابراين حرص كمتر انسان براى تحصيل ثروت ، زيبندهتر است .
و اگر دنيا به عنوان چيز ارزشمند شمرده شود ، ولى خانهء پاداش خدا ( آخرت ) ارجمندتر و باارزشتر است .
و اگر بدنها براى مرگ پديد آمدهاند ، بنابراين نبرد انسان در راه خدا ، برتر خواهد بود .
و اگر انباشته كردن اموال براى بجاى گذاشتن آنها ( در دنيا و رفتن به آخرت ) است ، پس چرا انسان در مورد چيز بجا مانده ، بخل مىورزد ؟ » .