گوشهاى از خصال نيك امام حسن عليه السّلام
1 - نگاهى به عبادت امام حسن عليه السّلام
امام حسن عليه السّلام در زمان خود ، عابدترين ، پارساترين و برترين انسانها بود . پياده از مدينه به مكّه ، براى انجام حجّ مىرفت ، و گاهى در اين راه پا برهنه حركت مىكرد .
هنگامى كه به ياد مرگ مىافتاد ، گريه مىكرد . همچنين وقتى كه به ياد قبر ، به ياد روز حشر و قيامت ، و به ياد عبور از پل صراط مىافتاد ، اشك مىريخت ، و هرگاه به ياد آن هنگام كه انسان را در قيامت به پيشگاه عدل الهى مىبرند ، مىافتاد ، آنچنان صيحه و فرياد مىكشيد كه بىهوش مىشد . هنگامى كه براى نماز مىايستاد ، بدنش در پيشگاه خدا مىلرزيد ، و هرگاه به ياد بهشت و دوزخ مىافتاد ، همچون مار گزيده ، پريشان مىشد ، و از خدا درخواست بهشت مىكرد ، و از آتش دوزخ به خدا پناه مىبرد .
هرگاه در تلاوت آيات قرآن به آيه :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا *
: « اى كسانى كه ايمان آوردهايد » « 1 » .
مىرسيد ، حتما توقّف كرده و عرض مىكرد :
لبّيك اللّهمّ لبّيك
هامش
( 1 ) اين آيه 77 بار در قرآن آمده است ( مترجم )