نيست زيرا كه آن حضرت فرموده كه و محدثى است غير مخلوق و غير ازلى با خداى تعالى ذكره .
« باب سى و يكم » در ذكر معنى ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
)
حديث كرد ما را محمد بن ابراهيم بن اسحق طالقانى « رضى » گفت كه خبر داد ما را احمد بن محمد بن سعيد مولاى بنى هاشم از على بن حسن بن على بن فضال از پدرش كه گفت از حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) سؤال كردم از بسم اللَّه فرمود كه معنى قول قائل بسم اللَّه يعنى نشان ميكنم بر نفس خود سمهء را از سمات خداى عز و جل و آن عبادت است راوى ميگويد كه به آن حضرت عرض كردم كه كه سمه چيست فرمود علامت و نشان .
پدرم « ره » گفت كه حديث كرد ما را سعد بن عبد اللَّه از احمد بن محمد از قاسم بن يحيى از جدش حسن بن راشد از عبد اللَّه بن سنان كه گفت حضرت صادق ( ع ) را سؤال كردم از معنى
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
فرمود كه باء آن بهاء و روشنى است و حسن خدا است و سين سناء و رفعت و شرف خدا و ميم و مجد و كرم و كثرت عطاى خدا و بعضى از ايشان روايت كرده است كه ميم ملك و مالكيت يا پادشاهى خدا است و اللَّه إله و معبود هر چيزيست و رحمان بخشاينده است بهمهء آفريدگان خويش يعنى در دنيا و رحيم و مهربان است بمؤمنان بخصوص يعنى در آخرت .
حديث كرد ما را محمد بن حسن بن احمد بن وليد « ره » گفت كه حديث كرد ما را محمد بن حسن صفار از عباس بن معروف از صفوان بن يحيى از آنكه او را حديث كرده از حضرت صادق ( ع ) كه آن حضرت سؤال شد از معنى
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
فرمود كه باء بهاء خدا است