كه : « اى عبّاد ! از ريا بپرهيز ؛ زيرا كه هر كه از براى غير خدا عمل كند ، خدا او را وا گذارد به آنكه از برايش عمل كرده است » .
2488 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابن فضّال ، از على بن عقبه ، از پدرش روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « اين امر خويش را - يعنى عبادت كه مىكنيد - از براى خدا قرار دهيد ، و آن را از براى مردم قرار مدهيد ؛ زيرا كه آنچه از براى خدا باشد ، از براى خدا است ( يعنى بر آن ثواب مىدهد و قبول درگاه آن جناب مىشود ) ، و آنچه از براى مردم باشد ، به سوى خدا بالا نمىرود و مقبول نمىگردد » .
2489 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از ابو المغراء ، از يزيد بن خليفه روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « هر ريائى شرك است . به درستى كه هر كه از براى مردم عمل مىكند ، ثوابش بر مردم خواهد بود ، و هر كه از براى خدا عمل كند ، ثوابش بر خدا باشد » .
2490 / 4 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسين بن سعيد ، از نضر بن سويد ، از قاسم بن سليمان ، از جراح مدائنى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل :
« فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً »
« 1 » . كه آن حضرت فرمود كه : « مردى چيزى از ثواب را به عمل مىآورد و به آن رضاى خدا را نمىطلبد ، جز اين نيست كه تزكيهء مردم را طلب مىكند و طالب آن است كه مردم او را به پاكى ياد كنند و مدح و ثنا گويند ، و خواهش دارد كه آن را به مردمان بشنواند . پس چنين كسى به پرستش پروردگار خويش شرك آورده » .
بعد از آن فرمود كه : « هيچ بندهاى نيست كه عمل خيرى را از براى خدا پنهان كند و هميشه روزها بگذرد ، تا آنكه خدا آن خوبى را از برايش ظاهر گرداند ، و هيچ بندهاى نيست كه عمل بدى را پوشيده و پنهان دارد و روزها بگذرد ، مگر آنكه خدا آن بدى را از برايش ظاهر سازد » . « 2 »
هامش
( 1 ) . كهف ، 110 .
( 2 ) . حاصل آنكه ، هر بندهاى آنچه را پوشيده دارد ، خدا از براى مردم ظاهر و هويدا مىگرداند ؛ خواه خوبى باشد ، و خواه بدى . و چنان مىكند كه مردم به مقتضاى آن ، او را ياد كنند . و ترجمهء آيه اين است كه : « پس هر كه چنان باشد كه اميد داشته باشد رسيدن را به پاداش و جزاى پروردگار خويش ، پس بايد كه كارى بكند كه شايسته و نيكو باشد ، و بايد كه كسى را در عبادت و پرستش پروردگار خويش شريك نسازد . ( مترجم )