تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 617

مساهمون:

ص٦١٧
فضل بن شاذان و هر دو ، از حمّاد بن عيسى ، از ربعىّ بن عبداللَّه ، از فضيل بن يسار ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود : « سخت‌ترين مردمان از روى بلاء ، پيغمبرانند ، بعد از آن ، اوصياى ايشان ، بعد از آن ، آنانى كه شباهت ايشان به ايشان از ديگران بيشتر باشد ( يا بهترين ايشان ) . پس شباهت دارنده‌ترين ( يا بهترين ) ايشان به ترتيب » . 2356 / 5 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند ، از سهل بن زياد ، از ابن‌محبوب ، از ابن‌رئاب ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « به درستى كه خدا را در زمين بندگانى چندند كه از بندگان خالص اويند . از آسمان تحفه‌اى را فرو نمىفرستد به سوى زمين ، مگر آنكه آن تحفه را از ايشان مىگرداند به سوى غير ايشان ، و بليّه‌اى را فرو نمىفرستد ، مگر آنكه آن را مىگرداند به سوى ايشان » . 2357 / 6 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از احمد بن عبيد ، از حسين بن علوان ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود - و حال آنكه سدير در خدمت آن حضرت بود - كه : « به درستى كه چون خدا بنده‌اى را دوست دارد ، پيوسته او را در بلاء فرو برد و غوطه دهد ؛ غوطه دادنى سخت . و به درستى كه ما و شما شيعيان ، اى سدير ! به آن صبح و شام مىكنيم و پيوسته در آنيم » . 2358 / 7 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از محمد بن سنان ، از وليد بن علا ، از حمّاد ، از پدرش ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « به درستى كه چون خداى - تبارك و تعالى - بنده‌اى را دوست دارد ، او را در بلاء پيوسته غوطه دهد ؛ غوطه دادنى سخت ، و خون دلش را به واسطهء آن بلاء روان سازد ؛ روان ساختنى به غايت . ( و بعضى گفته‌اند كه : بلا را بر او فرو ريزد ، ريختنى به غايت ) ؛ پس چون او را بخواند ، بفرمايد كه : لبّيك ، اى بندهء من ! هر آينه اگر تعجيل كنم از برايت آن‌چه را كه خواستى ، البتّه من بر آن قدرت دارم ، و ليكن اگر ذخيره نمايم از برايت ، پس آن‌چه از برايت ذخيره نموده‌ام ، از براى تو بهتر است » . 2359 / 8 . از او ، از احمد بن محمد ، از ابن‌محبوب ، از زيد زرّاد ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : به درستى كه بلاى بزرگ ، جزاى بزرگ به آن سزا داده مىشود . پس چون خدا بنده‌اى را دوست دارد ، او را به بلاى بزرگ مبتلى گرداند ؛ پس هر كه خشنود باشد ، از برايش در نزد خدا خشنودى است ، و هر كه از بلاء ناخشنود
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 617 | الشيخ الكليني / محمد مرادى / اردكانى