چنان كه حقّ شكر او باشد . حضرت صادق عليه السلام فرمود كه : « آيا از من نشنيدى كه گفتم :
الحمد اللَّه ؟ ! » .
1733 / 19 . محّمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از قاسم يحيى ، از جدّش حسن بن راشد ، از مثنّى حنّاط ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « عادت رسول خدا صلى الله عليه و آله اين بود كه چون امرى بر او وارد مىشد كه او را شاد و خوشحال مىساخت ، مىفرمود كه : الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى هذِهِ النِّعْمَةِ ؛ يعنى : « حمد و ستايش از براى خدا است ، به ازاى اين ناز و نعمت » . و چون امرى بر او وارد مىشد كه او را غمگين مىگردانيد ، مىفرمود :
الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى كُلِّ حالٍ ؛ يعنى : « حمد از براى خدا است بر هر حال » .
1734 / 20 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از ابوايّوب خزّاز ، از ابوبصير ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « چون نظر كنى به كسى كه به ناخوشى مبتلا شده باشد ، سهمرتبه مىگويى ، بىآنكه به او بشنوانى : الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى عافانى مِمَّا ابْتَلاكَ بِهِ و لَوْ شآء فَعَلَ ؛ يعنى : « حمد از براى خدايى كه مرا عافيت داده ، از آنچه تو را به آن مبتلى ساخته ، و اگر مىخواست با من چنين مىكرد » . و حضرت فرمود كه : « هر كه اين را بگويد هرگز آن بلاء به او نرسد » .
1735 / 21 . حميد بن زياد ، از حسن بن محمد بن سماعه ، از چندين نفر ، از ابان بن عثمان ، از حفص كناسى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هيچ بندهاى نيست كه مبتلايى را ببيند ، پس بگويد كه : الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذى عَدَلَ عَنى مَا ابْتَلاكَ بِهِ وَفَضَّلَنى عَلَيْكَ بِالْعافِيَةِ اللَّهُمَّ عافِنى مِمَّا ابْتَلَيَتَهُ بِهِ ، مگر اينكه هرگز به آن بلاء مبتلى نشود » . و ترجمهء دعا اين است كه :
« حمد از براى خدايى كه گردانيده از من ، آنچه را كه تو را به آن مبتلى ساخته و آزموده ، و مرا بر تو زيادتى داده به عافيت و سلامتى . بار خدايا ! هميشه مرا عافيت بخش ، از آنچه او را به آن مبتلى گردانيدهاى » .
1736 / 22 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن ابىعبداللَّه ، از عثمان بن عيسى ، از خالد بن نجيح ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « چون مردى را ببينى كه به بلايى مبتلى شده و بر تو به صحّت انعام شده باشد بگو كه : اللَّهُمَّ انى لاأَسْخَرُ وَلَا أَفَخَرُ وَلَكِنْ أَحْمَدُكَ عَلى عَظيمِ نَعْمآئِكَ عَلَىَّ ؛ يعنى : « بار خدايا ! به درستى كه من ريشخند نمىكنم و نمىنازم ، و ليكن حمد مىكنم تو را بر نعمتهاى بزرگ تو بر من » .
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 265
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٦٥