كه خبر را درست نقل مى كند ومتهم به گرايشى خاص ودست بردن وتحريف
در خبر نيست واز رجال أصحاب حديث است .
وى گويد : عمرو بن شمر از أبى ضرار از عمار بن ربيعه روايت كرده كه گفت :
علي عليه السلام در روز سه شنبه دهم ربيع الأول سال 37 - يا دهم ماه صفر - نماز صبح را
با مردم در تاريكى گزارد ، سپس با سپاه عراق به سوى شاميان تاخت ومردم هر
گروهى پرچمهاى خود را به دست داشتند وشاميان نيز به سوى أهل عراق
تاختند . هر دو طرف تلفاتى دادند ولى أهل شام بيشتر ضربه ديدند وبه همين
جهت از جنگ خسته شدند وتن به كشته شدن ندادند واركانشان سست شد .
مردى از سپاه عراق سوار بر اسبى سياه وسرخ ودراز دم در حالي كه غرق در
سلاح بود وتنها چشمهايش ديده مى شد ونيزه به دست داشت بيرون آمد وبا
نيزه اى كه در دست داشت به سر عراقيان مى زد ومى گفت : خدايتان رحمت كند ،
صفهاى خود را مرتب كنيد ، چون صفها وپرچمها مرتب شد رو به آنها وپشت
به شاميان كرده ، به حمد وثناى الهى پرداخت وگفت : سپاس خداى را كه
عموزاده پيامبر خود را كه پيش از همه اسلام آورد وهجرت كرد وشمشير خدا
بود كه بر سر دشمنانش فرود آورد در ميان ما قرار داد ، بنگريد ، چون آتش
جنگ شعله ور شد وغبار نبرد برخاست ونيزه ها درهم شكست واسبان ،
دلاوران را به جولان آوردند وجز هياهوى سپاهيان به گوش نرسيد در پى من
روان شويد وبه دنبال من حركت كنيد . آن گاه بر شاميان حمله كرد ونيزه اش را
در دل آنان شكست وبازگشت ، ديديم مالك اشتر است .
ومردى از شاميان بيرون آمد ودر ميان دو صف صدا زد : اى أبا الحسن اى
على ، به جنگ من بيا . علي عليه السلام به سوى أو بيرون شد تا آن كه در ميان دو صف
گردن اسبهاشان نزديك هم قرار گرفت ، وى گفت : اى على ، تو در اسلام
وهجرت تقدم دارى ، مى خواهى مطلبي را بر تو عرضه كنم كه سبب حفظ اين
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 901
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٩٠١