بزرگتر از كوههاى استوار ودرياهاى خروشان است ، خلايق گويند : اين بنده
هلاك گرديد ! وشك نمى برند كه از هلاك شدگان وكساني است كه در عذاب
خدا جاودان بمانند . آن گاه از سوى خداى متعال ندا آيد : اى بنده گنهكار جانى ،
اينها گناهان هلاك كننده است ، آيا در برابر اينها حسنه اى دارى كه با آنها برابرى
كند تا به رحمت خدا به بهشت أو درآيى ، يا از اين گناهان بيشتر باشد تا به وعده
خدا داخل بهشت گردى ؟ آن بنده گويد : نمى دانم . منادى پروردگارمان ( به أو )
گويد : پروردگار من گويد : در صحراى قيامت ندا در ده : هش داريد كه من
فلان بن فلان از فلان شهر وفلان قريه هستم ودر گرو گناهانى به اندازه كوهها
ودرياها ، وكار نيكى در برابر آنها ندارم ، پس هر يك از أهل اين محشر كه به أو
خدمتي كرده أم يا كار نيكى درباره أو انجام داده أم به پاداش آن مرا فرياد رسد ،
كه اينك آغاز نياز شديد من به آن است .
آن مرد چنين ندا كند ، نخستين كسى كه أو را پاسخ دهد علي بن أبي طالب
است كه سه بار گويد : لبيك ، اى گرفتار در محبت من واى ستمديده از دست
دشمنانم . آن گاه أو به همراه عده بسيارى كه باز هم از تعداد خصمهايش كه از أو
طلبكارند كمترند مى آيد ، وآن همراهان گويند : اى اميرمؤمنان ، ما برادران مؤمن
أو هستيم كه بسيار به ما مهربان بود وما را گرامى مى داشت ودر معاشرت با ما با
همه احسانى كه به ما داشت فروتنى مى كرد ، اينك ما از همه طاعات خود دست
برداشته وآنها را به أو بخشيديم . علي عليه السلام گويد : پس با چه عملي به بهشت
پروردگارتان در مى آييد ؟ گويند : به رحمت واسعه خدا كه دوستان تو وخاندانت
- اى برادر رسول خدا - فاقد آن نيستند .
از سوى خداى متعال ندا آيد : اى برادر رسول خدا ، اين برادران مؤمن أو
طاعت خود را به أو بخشيدند ، تو چه چيز به أو مى بخشي ؟ زيرا من داورم ، هر
گناهى كه ميان من واوست به پاس دوستى أو نسبت به تو برايش بخشيدم ، اما
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 765
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٧٦٥