نكاحي است وأمثال اين أمور . با توجه به اين كه تمثيل مذكور در آية ويژه كسى
است كه برادريش ثابت شده باشد ، بنابر اين شامل كسى كه بيزارى از أو واجب
است نمى گردد . به هر حال پس از ملاحظه روايات وارده در غيبت وحكمت
حرمت آن ودر حال ومقام غير مؤمن در نظر شارع ، اشكالى در مسأله باقي
نمى ماند . . . ) .
اما در چاپ عبد العزيز بغدادي صاحب المكتبة العربية ، ج 3 ، ص 320 ، از
( بايد دانست كه ظاهر اخبار اختصاص دارد به حرمت غيبت مؤمن . . . ( تا ) اشكالى
در مسأله باقي نمى ماند ) حذف گرديده است .
8 - صحيح بخارى : در حديث جواز متعه ( ازدواج موقت ) آمده : ( ما با رسول
خدا صلى الله عليه وآله وسلم به جنگ مىرفتيم زنان همراه ما نبودند ، ( به رسول خدا ) گفتيم : آيا
خود را أخته نكنيم ؟ حضرت ما را از اين كار نهى كرد ، سپس اجازه فرمود كه
زنى را با مهر يك پيراهن تا مدتي معين متعه كنيم . سپس عبد الله ( بن مسعود اين
آية را خواند : ( اى كساني كه ايمان آورده أيد ، چيزهاى پاكيزه اى را كه خدا برايتان
حلال كرده حرام نكنيد ، واز حد نگذريد كه خدا از حد گذرندگان را دوست
نمى دارد ) . ( 1 )
اين حديث را گروهى از محدثان ومفسران وفقها با همين متن از بخارى
روايت كرده اند ، ولى متن موجود در صحيح بخارى متداول جزء 6 ، ص 53 در
دو مورد با متن فوق اختلاف دارد :
1 - حذف كلمه ابن مسعود از سند حديث - در حالي كه بيشترشان آن را
آورده اند - زيرا وى متعه را جايز مى دانسته ، واين حذف به خاطر آن است كه
قرينه اى وجود نداشته باشد كه مراد از اين روايت جواز نكاح متعه ورخصت در
هامش
( 1 ) - سوره مائده / 87 .