وعلامه أميني - كه خدايش با اولياى گراميش محشور كناد - گويد : بستن درهايى كه ( از
خانه هاى أصحاب ) به مسجد باز مى شد به جهت پاك ساختن مسجد از پليديهاى
ظاهري ومعنوي بوده است تا كسى با حالت جنابت از آنها عبور نكند وكسى در
آن جنب نگردد . اما نبستن در خانه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم وخانه اميرمؤمنان عليه السلام به جهت
طهارت آنها از هر رجس وآلودگى به نص آية تطهير بوده است ، حتى جنابت
آن اثر پليدى معنويى را كه در ديگران مى گذارد در آنان نمى گذارد ، چنان كه
گوياى اين مطلب است تنظير به مسجد موسى كه از پروردگارش خواست كه آن
را براي هارون وفرزندانش پاكيزه سازد ، يا آن كه پروردگارش أو را مأمور ساخت
كه مسجد پاكيزه اى بسازد كه كسى جز أو وهارون در آن ساكن نگردد . والبتة
منظور پاكيزه داشتن آن تنها از نجاستهاى ظاهري نبوده ، زيرا اين حكم هر
مسجدى است واختصاص به مسجد خاصي ندارد .
دليل اين مطلب أحاديث گذشته است كه در آنها آمده بود : ( اميرمؤمنان عليه السلام با
حالت جنابت داخل مسجد مى شد وبسا با همين حالت از آن عبور مى نمود
وداخل وخارج مى گشت ) ، ونيز سخن آن حضرت در حديث أبو سعيد خدري
( براي هيچ كس حلال نيست كه در اين مسجد جنب شود جز من وتو ) ، ونيز
حديث : ( آگاه باشيد كه اين مسجد من بر هر زن حائض ومرد جنبي حرام است
مگر بر محمد وخاندانش : على وفاطمه وحسن وحسين عليهم السلام ) ، وحديث : ( آگاه
باشيد ، اين مسجد براي هيچ مرد جنب وزن حائضى حلال نيست مگر براي
رسول خدا وعلى وفاطمه وحسن وحسين . هش داريد كه من نامها را برايتان بر
شمردم تا گمراه نشويد ) ، ( 1 ) وگفتار آن حضرت به علي عليه السلام كه : ( اما تو ، پس براي
تو حلال است در مسجد من آنچه براي خودم حلال است ، وبر تو حرام است
هامش
( 1 ) - سنن بيهقى 7 / 65 .