در حالى كه آخرتى و ثوابى در كار نيست . نظير :
« وَ إِذا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغامَزُونَ »
( هنگامى كه از كنار آنها مىگذشتند ، آنها را به يكديگر نشان ميدادند : مطففين 30 )
حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي
: بر اثر اشتغال به استهزاى آنها ياد مرا فراموش كرديد .
در اينجا علت فراموشى را مؤمنين شمرده اگر چه آنها علت نيستند . علت اين است كه اشتغال به استهزاى آنها سبب فراموشى ذكر مىشد .
وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ
: و شما به آنها مىخنديديد .