قرائت :
عتيا و صليا و جثيا و بكيا : حمزه و كسايى و حفص - جز در اخير - بكسر اول و ديگران بضم خواندهاند . اين كلمات بر وزن « فعول » هستند و فاء الفعل را بتبع عين الفعل آن كسره دادهاند . خلقتك : حمزه و كسايى « خلقناك » خواندهاند . اين قرائت بمناسبت اين است كه بعداً مىگويد : وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا . . .
لغت :
اعراب :
اسْمُهُ يَحْيى : جملهء اسميه در محل جر و صفت غلام . كذلك : خبر مبتداى محذوف . سويا : حال أَنْ سَبِّحُوا : به تقدير « اى سبحوا » يا « انه سبحوا » در اين صورت ، ضمير محذوف بىعوض مانده است . بُكْرَةً وَ عَشِيًّا : مفعول فيه
مقصود :
يا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ اسْمُهُ يَحْيى : خداوند دعاى زكريا را مستجاب و به او وحى كرد كه : بوسيلهء فرشتگان به تو بشارت ميدهيم كه پسرى بنام يحيى براى تو تولد مىشود . در بارهء تفسير اين قسمت در سورهء آل عمران گفتگو كردهايم . لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا : قتاده و ابن جريج و سدى و ابن زيد گويند : يعنى قبلا كسى به اين اسم ناميده نشده است . اين جمله ، به دو وجه يحيى را شرافت مىبخشد :