نخست تفاوتى ندارد .
اعراب :
سبحان : مفعول مطلق براى فعل محذوف .
أَلَّا تَتَّخِذُوا
: در اين باره ، سه وجه محتمل است :
1 - « ان » ناصبه و معناى آن « كراهة ان يتخذوا من دونى وكيلا » است .
2 - « ان » به معناى « اى » است ، زيرا بعد از كلام تام آمده و معناى آن « اى لا تتخذوا » است .
3 - « ان » زايده و تقدير آن « قلنا لا تتخذوا » است .
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا
: ممكن است مفعول دوم
« أَلَّا تَتَّخِذُوا »
باشد ، زيرا اين فعل ، دو مفعول مىگيرد ، بنا بر اين ، كلمهء « وكيلا » در معنى جمع است . مثل
« وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً »
.
احتمال ديگر اين است كه منادى باشد به تقدير « يا ذرية من . . . » ممكن است اين كلمه را مرفوع بخوانيم تا بدل از ضمير « لا تتخذوا » يا مجرور بخوانيم تا بدل از « بنى اسرائيل » باشد .
شأن نزول :
گفتهاند : اين آيه دربارهء رفتن پيامبر ، از مكه به مسجد الاقصى نازل شده است .
پس از آنكه پيامبر اسلام نماز مغرب و عشا را در مسجد الحرام خواند ، معراجش آغاز گرديد و همانشب مراجعت كرد و نماز صبح را نيز در مسجد الحرام خواند .
بر طبق اين آيه ، پيامبر اسلام ، شبانگاه از مسجد الحرام تا مسجد الاقصى برده مىشود . اين قسمت مورد اتفاق همهء مسلمانان است .
برخى احتمال دادهاند كه سفر پيامبر ، روحانى بوده و در خواب صورت گرفته است ، لكن اين احتمال باطل است ، زيرا خواب ديدن ، معجزه نيست و نمىتواند برهانى باشد .
روايات بسيارى وارد شده است كه داستان معراج آسمانى پيامبر را به تفصيل