بيان آيه 144 - 145
قرائت
حجازيان و روح « برسالتى » و ديگران « برسالاتى » خواندهاند و وجه آن گذشت .
لغت :
لوح : صحيفهاى كه براى نوشتن مورد استفاده قرار گيرد .
موعظة : بر حذر داشتن از كار زشت
مقصود :
اكنون خداوند ، پيرامون نعمتهايى كه به موسى ارزانى داشته و اينكه به او دستور سپاسگزارى داده است ، مىفرمايد :
قالَ يا مُوسى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَ بِكَلامِي
: خداوند متعال فرمود :
موسى ، ترا برگزيدم بوسيلهء رسالتها و سخنان خود ترا بر مردم ديگر ترجيح دادم .
اين امتياز براى موسى است ، زيرا خداوند ، بدون واسطه با هيچ بشرى صحبت نكرده بود . برخى گويند : خداوند در طور با موسى و در سدرة المنتهى با پيامبر اسلام سخن گفت .
فَخُذْ ما آتَيْتُكَ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ
: دستورات تورات را به كار ببند و به نعمت من اعتراف كن و شكر نعمتهاى مرا بجاى آور . بديهى است كه نعمت هر چه بزرگتر باشد ، شكر آن بايد كاملتر و تمامتر باشد . علت اينكه در اينجا شرافت موسى افزون مىشود ، اين است كه خداوند با او سخن گفت و بدون هيچ واسطهاى به او حكمت آموخت ، بديهى است كه هر كس علم را از بزرگترين عالم فرا بگيرد ، مقام او والاتر است .
وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الْأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ
: در لوحههاى