بيان آيه 96 تا 99
قرائت
ا و امن : عراقيان بفتح واو خواندهاند و ديگران به سكون . طبق قرائت اول همزهء استفهام است و طبق قرائت دوم ابو على گويد : ممكن است « او » به معناى اضراب باشد . يعنى « بلكه » و ممكن است به اين معنى باشد كه آيا از يكى از اين عقوبتها ايمنى دارند ؟
لغت
بركات : خيراتى كه در حال فزونى باشد .
امن : آرامش ، طمأنينه ، ثقه . ضد خوف .
باس : عذاب . بئيس يعنى مردى كه در جنگ سخت باشد .
نوم : خوابى كه چشم را از ديدن و گوش را از شنيدن باز دارد .
ضحى : اول روز مكر : نيرنگ
اعراب
لو : حرف شرط در ماضى و « ان » حرف شرط در مستقبل .
أَ فَأَمِنَ
أَ وَ أَمِنَ
: استفهام براى استيناف و عطف براى ارتباط است . اين موضوع در عطف جمله بر جمله اشكالى ندارد .
مقصود
اكنون به بيان اين مطلب مىپردازد كه : امتهاى پيشين بر اثر كردار زشت خود به هلاكت رسيدند . مىفرمايد :
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ
:
اگر مردم قريههايى كه بر اثر انكار و سركشى به هلاكت رسيدند ، پيامبران ما را تصديق