سپس خداوند متعال بيان مىكند كه : علت اينكه ابراهيم را دوست خود گردانيده اين نيست كه بدوستى وى نيازى دارد ، بلكه به خاطر طاعتها و كوششهايى است كه ابراهيم در راه تحصيل خشنودى خداوند ، انجام مىداد از اينرو فرمود :
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
: از آن خداست آنچه در آسمانهاست و آنچه در زمين است ، هم پاداشى آنها و هم مالكيت آنها . بنا بر اين او از همگان بى نياز و همگان را به او نياز است .
وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطاً
: او همواره بكردار بندگان احاطه داشته است .
معناى احاطه داشتن اين است كه علم او از همهء جهات كامل و تمام است .