اختيار آنهاست و آنها در برابر پروردگار ، هيچگونه قدرت و ارادهاى ندارند ، به همين جهت است كه ديگرى نيز نمىتواند در برابر خدا از ايشان دفاع كند . بنا بر اين تقدير جمله اين است : « من يملك من امر اللَّه . . . »
إِنْ أَرادَ أَنْ يُهْلِكَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً
: مقصود اينست كه اگر مسيح ، خدا بود مىتوانست در برابر ارادهء خداوند ، از خود دفاع كند و نگذارد كه خدا او و ديگران را به هلاكت رساند ، حال آنكه مسيح را چنين قدرتى نيست ، زيرا هيچكس را ياراى مخالفت ارادهء پروردگار متعال نيست . بدين ترتيب روا نيست كه انسان ، آفريدهء مغلوبى را پروردگار خود بداند .
برخى گفتهاند :
- مقصود اين است كه : كسى كه چنين قدرتى دارد ، برتر از اين است كه با او خدايى باشد يا چيزى به او مانند شود .
وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما
: خداوند را پادشاهى آسمانها و زمين و ما بين آنهاست . چنين خدايى دومى ندارد ، بنا بر اين مسيح نيز در قلمرو ملك خداست ، نه خداست و نه پسر خدا ، زيرا كسى كه مملوك و در قلمرو ملك الهى است ، چگونه ممكن است خدا باشد ؟ !
يَخْلُقُ ما يَشاءُ
: او خدايى است كه هر چه بخواهد بهر كيفيتى كه اراده كند ، بزيور آفرينش مىآرايد ، اگر بخواهد انسان را از مردى و زنى و اگر بخواهد انسان را تنها از زنى خلق مىكند ، بنا بر اين اگر مسيح تنها از زنى بوجود آمده است ، اين دليل خدايى وى نيست .
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
: خداوند بر هر چه كه بخواهد خلق كند ، تواناست .
سخنى با مسيحيان
اين آيه در مقام رد مسيحيان است كه مىگويند :
- خداوند با مسيح اتحاد پيدا كرد ، بنا بر اين قالب جسمانى مسيح بر اثر حلول خداوند ، جنبهء الوهيت پيدا كرد و وظيفهء مردم است كه او را پرستش كرده ،