اين است كه بگوييد : « بسم اللَّه و اللَّه اكبر » مؤيد اين مذهب ، قسمتهاى بعدى آيه است :
مُكَلِّبِينَ
: كسانى كه بوسيلهء سگان صيد مىكنند و بقولى كسانى كه به سگها تعليم مىدهند .
تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ
: از آنچه خداوند شما را آموخته است ، به سگان مىآموزيد . آرى از بركت الهام عقل ، شما مىتوانيد سگان را تربيت كنيد و آنها را از سگان تربيت نشده ، جدا گردانيد .
از اين قسمت آيه ، استفاده مىشود كه شكارى كه سگهاى تربيت نشده ، صيد كنند حلال نيست ، مگر اينكه پيش از مردن آن ، بتوانند ذبحش كنند .
سدى گويد : يعنى همانطورى كه خدا شما را تعليم داده ، سگان را تعليم مىدهيد .
اين معنى بعيد است ، زيرا « من » به معناى « كاف » در لغت به كار نرفته است و هيچ شباهتى از لحاظ معنى به يكديگر ندارند ، چه اولى براى « تبعيض » و دومى براى « تشبيه » است .
سگ شكارى چگونه سگى است ؟
سعد بن ابى وقاص ، سلمان و ابن عمر گويند : سگ شكارى ، سگى است كه چون صاحبش او را رها كند ، به حركت در آيد و حيوان را براى صاحبش بگيرد و چون صاحبش او را بخواند ، اطاعت كند و از او فرار نكند . هر گاه سگ بر چنين رفتارهايى عادت كرده باشد ، شكارى است .
ابن عباس ، عدى بن حاتم ، عطا ، شعبى ، طاووس و سدى گويند : سگى است كه علاوه بر صفات بالا ، از شكار خود چيزى نخورد . عدى بن حاتم از پيامبر روايت كرده است كه : « هر گاه سگ از شكار خود بخورد ، شما از آن نخوريد ، زيرا براى خودش شكار كرده است » ابو يوسف و محمد گويند : حد تعليم ، اين است كه سه بار ، وظيفهء خود را انجام دهد .