و كلماتك التّامة من شرّ ما يجرى به اللّيل و النّهار ، انّ ربّى اللّه لا إله الّا هو ، عليه توكّلت و اليه انيب ، و در ركعت پنجم فاتحه و ذو النّون تا آخر آيت ، و در ركعت ششم فاتحه و فللّه الحمد ربّ السّماوات و ربّ الأرض ربّ العالمين و له الكبرياء فى السّماوات و الأرض و هو العزيز الحكيم ، و اين دعا برخواند :
اللّهم اصبحت لا استطيع دفع ما اكره و لا املك نفع ما ارجو و اصبح الأمر بيد غيرى ، و اصبحت مرتهنا بعملى ، لا فقير افقر منّى ، اللهمّ لا تشمت بىعدوّى و لا تسؤ بي صديقى و لا تجعل مصيبتى فى دينى ، و لا تجعل الدّنيا اكبر همّى و لا مبلغ علمى ، و لا تسلّط علىّ من لا يرحمنى . اللهمّ انّى اعوذ بك من الذّنوب الّتى تزيل النّعم و من الذّنوب التى توجب النّقم . و در ركعت هفتم ، فاتحه و
قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ
، و در ركعت هشتم فاتحه و
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
و دعاى استخارت [ بخواند ] و در ركعت نهم فاتحه و
إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ
، و در ركعت دهم فاتحه و
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
، و اين دعا برخواند : اللهمّ اجعل حبّك احبّ الأشياء عندى ، و خشيتك اخوف الأشياء عندى ، و اقطع عنّى حاجات الدّنيا ، و اذا اقررت اعين اهل الدّنيا [ بدنياهم ] فاقرر عينى بطاعتك و صلّ على محمّد و آله و صحبه اجمعين . و بعد از آن اگر شغلى دارد ، با خانه رود و سلام كند با اهل و فرزندان و دو ركعت نماز بگزارد . و چون از خانه بيرون خواهد رفت ، دو ركعت ديگر بگزارد . تا حق تعالى او را از آفات و مخافات نگاه دارد . و اگر كارى ندارد ، از وقت اشراق تا چاشتگاه فراخ اتّصال كند ، و نماز مىگزارد و قرآن مىخواند [ و بعضى بودهاند كه بيست جزو قرآن در بيست ركعت نماز بر خواندهاند ] و بعضى بودهاند كه صد ركعت نماز كردهاند . و مريد بايد كه در چاشتگاه فراخ هشت ركعت نماز بكند . و پس هر دو ركعت ، ساعتى مىنشيند و تسبيح و استغفار مىكند . و هرگاه كه ملالت به دو راه يابد ، خود را به نوعى از انواع اذكار مشغول مىگرداند . و اوقات را محافظت مىكند و تفاخر مىنمايد به خدمت حضرت عزّت [ و اين رباعى ] ورد سازد . بيت :
از دست تو من گر قدحى نوش كنم * غمهاى جهان جمله فراموش كنم
بر تخت فلك تكيه زنم سلطانوار * چون حلقهء بندگيت در گوش كنم
[ مريد ] چون اين توفيق بيابد كه اوقات را معمور تواند داشت به طاعات و عبادات ، دامن افتخار ، بر قبّهء گردون مىافشاند . و عنان از صوب التفات به اغيار مىپيچاند ، و بر تخت تكبّر و تعزّز ، سلطانوار تكيه مىزند و مىگويد فرد :
اينكه مىبينم به بيداريست يا رب يا به خواب * خويشتن را در چنين دولت ، پس از چندين عذاب
و بعد از آن به مراقبه مشغول شود كه مراقبه عين ذكر است . و اگر از مراقبه عاجز آيد ، و وسوسه وى را زحمت دهد ، يك دو ساعت بخسبد كه حديث نفس و خيالات فاسده دل را زحمت باشد . و تغيّر و تيرگى بر وى ظاهر شود . بعد از آن به وضو مشغول شود و در اوّل زوال ، چهار ركعت نماز بگزارد به يك سلام كه سنّت است . و وقت نماز زوال آنگاه باشد كه چون دو ركعت نماز بگزارد اول وقت پيشين باشد به قيام و ركوع و سجود تمام . و مادام تا در اندرون كدورت و