ولايتداران پس از او تا قرن دوم هجرى ميكوشيدند تا بربران را به اسلام آرند و آنها را با سپاه تونس بياميزند و در اين راه اندك توفيقى يافتند هسته سپاه اسلام كه در تونس بود و همراه فرماندهان عرب يا بربر چون طارق بن زياد تا اقصاى افريقيه برفت و در آنسوى تنگه ، اندلس يعنى اسپانياى امروز را بگشود از بربران بود . اما روابط دوستانه عرب و بربر ديرى نبود كه بربران پاداشى را كه از خدمت عرب انتظار داشتند نديدند و با آنكه مسلمان شده بودند ، سرداران عرب با ايشان معامله برابرى نميكردند بلكه رفتارشان با مردم بربر رفتار آقا و نوكر بود از اينرو بربران مذهب خوارج گرفتند كه با افكار مساوات طلبشان مناسب مينمود و بر ضد عرب فتنهها پديد آوردند و دولت اموى در سالهاى آخر بر افريقيه تسلط كامل نداشت .
بدوران اول عباسى نيز افريقيه عرصه فتنه و آشوب بود كه از بغداد فاصله بسيار داشت و بربران مردمى نيموحشى بودند و رسوم اسلام را آسان نمىپذيرفتند و ولايتداران عرب را بسبب آن خراج گزاف كه از ايشان ميخواستند به چشم كينه ميديدند .
فاصله مغرب از بغداد به ادريسيان فرصت داد تا بسال 172 در آنجا دولت خويش را بنيان نهند . اغلبيان نيز براى تأسيس دولت خويش در تونس از فرصت استفاده كردند . هارون بسال 184 تونس را به ابراهيم بن اغلب به تيول داد .
جهالت بربران و بيخبريشان از روح مسلمانى سبب شد كه از آغاز فتوح اسلام تا بدوران عباسى اسلام ميان مردم آن سامان و عربان مقيم چنان كه بايد رسوخ نيافت و پيوسته آنديار عرصهء رواج مذهب خارجيان و علويان شيعه بود و بربران گاه و بيگاه بتأثير عقايد مذهبى بر ضد خلافت بغداد قيام ميكردند اما قيام خارجيان و شيعيان بربر افريقيه بر ضد بغداد بيشتر از آن ستمها بود كه از ولايتداران خويش ميديدند .
ابن اثير گويد : محمد بن اشعث ولايتدار افريقيه بر ضد منصور قيام كرد و او ولايت را به اغلب بن سالم داد وى پدر ابراهيم بن اغلب بود كه دولت اغلبيان تونس را
تاريخ الإسلام ( تاريخ سياسى اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 191
مساهمون: حسن ابراهيم حسن
ص١٩١