ساختمان مساجد علاقه بسيار داشت ، محل مسجد پيش از آن كليسا بود ، وقتى وليد مصمم شد مسجد را بسازد پيشوايان نصارى را فراهم آورد و بدانها گفت كه ميخواهد محل كليسا را داخل مسجد كند و حاضر است در هر جا كه بخواهند كليسائى به آنها بدهد يا قيمت آن را مضاعف بپردازد ولى آنها اين سخن را نپذيرفتند زيرا ميان آنها و مسلمانان پيمانى بود كه متعرض كليساها نشوند . اما وليد بگفتار آنها توجهى نكرد و كليسا را ويران كرد و بجاى آن مسجد دمشق را بساخت ، در ساختمان مسجد چندان دقت و ظرافت به كار رفت كه گويند وليد هفت سال ماليات كشور خود را بر آن خرج كرد . و نيز گويند كه اسناد خرج بنا را بر هيجده شتر بار كردند و براى تصويب بنزد خليفه بردند و وى بدون مراجعه همه را تصويب كرد و گفت اين چيزيست كه به راه خدا دادهايم و در مقابل آن چيزى نميخواهيم .
در حقيقت مسجد دمشق كه اكنون بنام مسجد اموى معروف است يكى از معجزات هنر عربى و رومى است و تا كنون نيز جلوه و شكوه خود را حفظ كرده است .
وليد در ساختمان اين مسجد مبالغى گزاف خرج كرده بود ، محراب مسجد جواهر نشان بود و قنديلهاى طلا و نقره از آن آويخته بود و با معرقهاى زيبا و زنجيرهاى طلا زينت شده بود . مخارج ساختمان چندان گزاف بود كه مردم وليد را باسراف متهم مى - كردند و ميگفتند مسجد را از بيت المال مسلمانان ساخته است ولى از اين اسرافكارى فائدهاى به مسلمانان عائد نميشود . وقتى اين سخنان به گوش وليد رسيد در مسجد ضمن خطبهاى خطاب بمردم گفت : شنيدم چنين و چنان ميگوييد ، اگر يك دانه گندم به بيت المال نيايد هم اكنون مقررى هيجده ساله شما در آن موجود است .
عمر بن عبد العزيز معتقد بود مالى كه در ساختمان مسجد صرف شده بىجا بوده و بيت المال را به زحمت انداخته است ، بدينجهت در صدد برآمد اين خسارات را تا حدى جبران كند و معرقها را بردارد و بجاى زنجيرهاى طلا ريسمان به كار برد . تصادفا در آن
تاريخ الإسلام ( تاريخ سياسى اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 481
مساهمون: حسن ابراهيم حسن
ص٤٨١