« كسانى كه عرش و اطراف آن را حمل مىكنند ، با ستايش خدا او را منزه داشته و براى كسانى كه ايمان آوردهاند ، آمرزش مىخواهند . » « 1 » از اين مطالب روشن مىشود كه تمام هدايتها و سعادتها منسوب به اين دو نفر و جانشينان آنها مىباشد . و به همين جهت از طريق عامه و خاصه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده است كه فرمودند : اگر گلزارها قلم ، درياها مركب ، جنيان حسابدار شده و انسانها بنويسند نمىتوانند فضايل امير المؤمنين صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را بشمارند .
روايات قطعى داريم كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و امير المؤمنين عليه السّلام و همچنين جانشينان آنها سرچشمه و منشأ همهء خيرات هستند . پيش از اين ، از پيشوايان اهل سنت ، مانند « احمد بن حنبل » در مسند خود و « ابى يعلى » در كتاب « فردوس » و از « ابن خالويه » در كتاب « منهج التحقيق » روايت صريحى نقل كرديم كه شيعه ، تسبيح ، تقديس ، ثنا كردن ، لا إله الا اللّه گفتن و يكتا شمردن خدا را از آنان و فرشتگان نيز از شيعيان آنان آموختند .
زيارت جامعهء كبيره كه شيخ صدوق آن را در « الفقيه » روايت كرده و تمام علماى شيعه آن را پذيرفته و به آن عمل كردهاند ، بعضى از فرازهاى آن گوياى اين مطلب است كه آنان سرچشمه هر خير و سعادتى بوده ، حساب خلق با آنان و بازگشتشان نيز به طرف آنان است .
و هر شريفى در مقابل آنان پايين آمده است . آنان معادن رحمت بوده و
هامش
( 1 ) غافر . آيه 7 .