خويش ستايش نمود . خوددارى از بذل اندكى مال در چنين موردى ، و در جهت خدمت به مولا و مالك دين ، دنيا و آخرت و آفرينندهء انسان و اموال و نعمتهاى بىپايان و كسى كه در آينده براى برآوردن تمام نيازهاى خود به او محتاج مىباشد ، از پستى نفس سرچشمه مىگيرد .
هنگام ذبح آنچه را امير المؤمنين عليه السّلام مىگفت ، بگويد : « بسم اللّه ، وجّهت وجهي للّذي فطر السّموات و الأرض حنيفا مسلما و ما أنا من المشركين انّ صلوتي و نسكي و محياي و مماتي للّه ربّ العالمين ، اللّهم منك و لك » و از اين نكته نبايد غافل شد كه اين ، گفتار كسى است كه در وجود ، جز خدا كس ديگرى را مؤثر ندانسته ، خود را فراموش نموده و با ياد او زندگى مىكند . و اگر انسان ديگرى را براى ذبح كردن انتخاب كرده است مىتواند هنگام ذبح دستش را بر دست ذبح كننده گذاشته ، دعا را خوانده و خودش هم بسم اللّه بگويد .
بايد اولين چيزى كه در روز عيد مىخورد از گوشت قربانى بوده و گوشت آن را سه قسمت كند : يك قسمت براى همسايهها ، قسمت ديگر براى كسانى كه درخواست كرده و قسمت سوم را براى خانواده خود نگهدارد . پوست آن را صدقه داده و به قصاب از گوشت قربانى ندهد . در پايان روز بايد به بررسى حالات خود در طول روز پرداخته ، كوتاهى خود در خدمت مولايش را ديده و آنگاه به سراغ نگهبان و ميهماندار خود كه از معصومين مىباشد رفته و با توسل به آنها و شفاعت آنان به درگاه خداوند براى تبديل گناهان به چند برابر اعمال
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 461
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٦١