را آنگونه كه بايد تنزيه نما ، كه در هر موردى تنزيه او به يك شكل است . تنزيه او در عبادت اين است كه در عبادت او مخلص بوده ، و تنزيه او در يكتا پرستى اين است كه به حقيقت يكتا پرستى متصف شده و براى او شريكى در اراده ندانى و تنها او را داراى ارادهء مستقل بدانى همانگونه كه منظور از تسبيح ركوع نيز همين است ، و تنها او را داراى وجودى حقيقى و مستقل بدانى ، چنانچه مراد از تسبيح سجده نيز همين است كه با نام « مقام فناء » و « حقيقت يكتا پرستى » از آن تعبير مىشود .
البته اين درجات مراتب كاملين بوده و ما با اين سهل انگارى و عقلها و عملهاى ناقص ، نمىتوانيم اين گونه باشيم . ولى حد اقل بايد هنگام گفتن اين الفاظ ، باندازهء فهم خود معانى آن را در نظر داشته و تا آنجا كه مىتوانيم مضمون اين الفاظ را در خود بوجود آورده و در هنگام ذكر خداى متعال به ياد كس ديگرى بلكه به ياد دشمن او نباشيم زيرا در اين صورت سزاوار خوارى و محروم شدن از احسان الهى خواهيم شد .
هنگام صلوات فرستادن بر پيامبر و آل او در نظر داشته باش كه خداوند صلوات فرستادن بر او را همراه با صلوات فرستادن بر خود ذكر فرموده و فرمانبردارى او را با فرمانبردارى خود پيوند زده است .
مواظب باش مبادا از بركات شناخت احترام او بىبهره بوده و از فوايد صلوات او محروم شوى .
پس از اين اعمال تا آنجا كه سر حال هستى ، دعاهاى وارده را با
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 446
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٤٦