[ دعايى در شب بيست و هفتم ]
از زيد بن على روايت شده است كه گفت : در شب بيست و هفتم ماه رمضان شنيدم پدرم عليه السّلام از اول شب تا آخر آن عرض مىكرد : « اللّهمّ ارزقني التّجافى عن دار الغرور و الإنابة إلى دار الخلود ، و الإستعداد للموت ، قبل حلول الفوت ، خداوند آرام نگرفتن در سراى فريب ، بازگشت به سراى جاويد ، و آمادگى براى مرگ را قبل از آمدن آن نصيبم فرما . » اگر بتوانى معنى اين دعا را تصور كنى ، اين دعا را بسيار خواهى خواند .
[ توضيح سراى فريب بودن دنيا ]
در توضيح معناى اين دعا مىتوان گفت : آنچه قرآن كريم ، روايات آل محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و مكاشفات اهل يقين بر آن گواهى مىدهد اين است كه دنيا سراى فريب بوده و آنچه در آن است آنگونه نيست كه ديده مىشود . بلكه صفات موجودات اين عالم كه ديده يا حس مىگردد ، نظير منظرهاى است كه از سراب ديده مىشود ، و ماهيت آن آنگونه كه ديده مىشود نيست ، و به همين جهت آن را سراى فريب ناميدهاند . و اگر قبول اين مطلب براى كسى سخت باشد بايد از خود بپرسد كه آيا خطاى حس را قبول دارى ؟ و در صورت قبول كردن خطاى حس از خود بپرسد چه فرقى بين خطاى حس و عدم خطاى حس وجود دارد